opinionΘεσσαλονίκη

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

main

opinionΘεσσαλονίκη

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη


Δε θυμάμαι ποιος είχε την ιδέα για «έκτακτο» μάθημα παραμονή Χριστουγέννων. Λογικά θα ήταν ο φυσικός μας – καλή του ώρα όπου κι αν είναι. Θυμάμαι κάποιες αντιρρήσεις απλά και μόνο για τη τιμή των όπλων, αλλά στο διάλειμμα, κάπου στο τέρμα της σκάλας που οδηγούσε στον τέταρτο όροφο του κτιρίου της Μητροπόλεως, ανάμεσα σε ένα ντουμάνι από καπνό πάρθηκε η απόφαση να συναινέσουμε. «Ρε σεις, μάθημα 10-1 και μετά βόλτα για ψώνια και ίσως και έναν καφέ».

Το ραντεβού ήταν στο κτίριο της Τσιμισκή (γωνία με Αριστοτέλους)  και όπως ακριβώς μας είχε υποσχεθεί ο δάσκαλος, μας περίμενε γαλλικός καφές και μελομακάρονα. Ανακεφαλαίωση Ηλεκτρισμού και τρεις ώρες μετά, με τις τσάντες στους ώμους, το βιβλίο της Φυσικής της Α’ Δέσμης, 4 μαντράχαλοι και η μία μελλοντική γιατρός που εκείνη την ημέρα έκανε το τελευταίο μάθημα μαζί μας καθότι μετά τα Χριστούγεννα θα μας εγκατέλειπε για το τμήμα της Β’ Δέσμης, δίνοντας μας ραντεβού για μετά από δύο χρόνια σε κάποιο από τα κυλικεία του ΑΠΘ, βρέθηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους που έκαναν το καθιερωμένο Τσιμισκή-ing. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την Αριστοτέλους ακριβώς την ώρα που στη γωνία με Βασιλέως Ηρακλείου περνούσε η μπάντα με τα χάλκινα. Η μυρωδιά της τσίκνας σου έσπαγε την μύτη. Με τα χίλια ζόρια καταφέραμε και μπήκαμε μέσα στο Μοδιάνο.

Βρήκαμε μια γωνιά, παραγγείλαμε μετά από ώρα (σουβλάκια, σουτζουκάκια και μαλαματίνες) και αρχίσαμε τα βλέμματα δεξιά και αριστερά για να δούμε αν γνωρίζουμε κανέναν. Ήταν επίφοβο να βγουν τα πακέτα τσιγάρων και έτσι κρατηθήκαμε. Οι ρετσίνες έφτασαν γρήγορα, τις ήπιαμε σε κάνα 10λεπτο, ξαναπαραγγείλαμε, τις ξαναήπιαμε αλλά τα σουβλάκια δεν έλεγαν να φτάσουν. Κατάλαβα ότι θα περιμέναμε πολύ, έβγαλα την τηλεκάρτα πάνω στον πάγκο και δυο-δυο  ξεκινούσαμε τον Γολγοθά να βγούμε από το Μοδιάνο, να βρούμε καρτοτηλέφωνο, να πάρουμε τηλέφωνο σπίτι μας  και να ενημερώσουμε ότι θα αργούσαμε γιατί θα κάναμε μια βόλτα στο κέντρο για ψώνια και ίσως ένα καφέ στη Λεωφόρο Νίκης. Σημαντική σημείωση, το μακρινό 1996 δεν υπήρχαν κινητά. Πήγα τελευταίος, έκανα και μία στάση μέσα σε μία στοά για να κάνω κρυμμένος ένα τσιγάρο. Τσάμπα. Όταν γύρισα η ρετσίνα είχε ήδη επιδράσει και όλοι κάπνιζαν. Ξεδιάντροπα. Όταν ήρθαν τα κρέατα ήμασταν ήδη μισο-πιωμένοι. Έφτασα σπίτι λίγο μετά τις 5 το απόγευμα και αφού είχα μαδήσει τις μισές πικροδάφνες που βρέθηκαν στο δρόμο μου για να ξεβρωμίσουν τα χέρια μου από το τσιγάρο. Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με το Μοδιάνο την παραμονή των Χριστουγέννων.

Μετά από μια ακριβώς εβδομάδα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, ξαναβρέθηκα μέσα στην κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά πιο υποψιασμένος. Έκτοτε και για 20 χρόνια δεν έλειψα ποτέ. Η κλασσικότερη συνήθεια από όσες έχω στην γενέθλια πόλη. Ίσως αυτή και η βόλτα στον Πύργο του Τριγωνίου την παραμονή της (κάθε) επιστροφής μου στο Λονδίνο για να δω τα φώτα της αγαπημένης μου πόλης από ψηλά. Κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς, λοιπόν, θα περάσω από το Μοδιάνο. Για χρόνια έμπαινα το πρωί και έβγαινα αργά το απόγευμα. Όλοι οι φίλοι και γνωστοί ήξεραν ότι θα είμαι εκεί και περνούσαν δεκάδες άτομα, άλλοι για 5 λεπτά και άλλοι για 5 ώρες. Πλέον, τα τελευταία χρόνια, ένα πέρασμα για 2-3 ώρες, για μερικές ρετσίνες ίσα-ίσα για να ποτίσει η ψυχή από την τσίκνα,  και μετά σε κάποιο άλλο ταβερνείο στην γύρω περιοχή.

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Μοδιάνο. Η παλιά αγορά της ερωμένης του Βαρδάρη κατακλύζεται από μπάντες με ζουρνάδες που συνοδεύουν την τσίκνα από τις υπαίθριες ψησταριές. Η ρετσίνα και το τσίπουρο ξορκίζουν το κακό, κουκουλώνουν την παρακμή και αποτελούν το καλύτερο συνοδευτικό για να ακούσουν οι πιστοί τις ιστορίες της Θεσσαλονίκης από τότε που ήταν η κοσμοπολίτισσα της Ανατολής, από τότε που Τούρκοι, Εβραίοι, Αρμένιοι, Βούλγαροι, Έλληνες και τόσοι τόσοι άλλοι την αποκαλούσαν «πατρίδα» τους. Οι υπαίθριες ψησταριές που ανάβουν σε κάθε γωνιά της πόλης απόδειξη της μεγαλύτερης ομαδικής σπονδής που συμμετέχουν οι Θεσσαλονικείς και οι επισκέπτες της πόλης.

Οι ξενιτεμένοι περιμένουν πως και πως τα Χριστούγεννα. Ειδικά οι Θεσσαλονικείς που έχουν αφήσει πίσω τους την πόλη του Βοριά ακόμα περισσότερο. Και εξηγούμαι.  Δεν είναι μόνο μία ευκαιρία για να περάσουν χρόνο με την οικογένεια τους. Είναι η μοναδική ευκαιρία να βρεθούν με φίλους που έχουν σκορπίσει σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και της Ελλάδας καθότι οι ευκαιρίες στην πόλη μας είναι ελάχιστες. Το καλοκαίρι ο καθένας επισκέπτεται την πόλη σε διαφορετικές περιόδους, αλλά τα Χριστούγεννα όλοι μαζεύονται τις ίδιες ημερομηνίες και η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο γιορτινή.

Αυτή η παραμονή Πρωτοχρονιάς όμως θα είναι λίγο διαφορετική. Η πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια στο Λονδίνο που δε είμαι στην γενέθλια πόλη. Που δε θα περπατήσω στα σοκάκια της, που δε θα ξενυχτήσω τα μπαράκια της, δε θα ακούσω ζουρνάδες στο Μοδιάνο, δε θα τσικνίσω παρέα με φίλους που μεγαλώσαμε μαζί και που περάσαμε μαζί τις γιορτινές μέρες των δύο τελευταίων δεκαετιών.

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

Εγώ μπορεί να λείπω, αλλά ο Βαρδάρης θα συνεχίσει να  φυσάει και η Θεσσαλονίκη καθισμένη εκεί ψηλά στο Επταπύργιο της, με εικοσιτρείς αιώνες σοφίας να την τυλίγουν θα συνεχίσει να χαμογελά και να δικαιώνει ένα από τα πιο ξακουστά τέκνα της, τον Νικηφόρο Χουμνό, που αρκετούς αιώνες πριν, είπε ότι  «όσο υπάρχει η Θεσσαλονίκη, δε θα υπάρχει κανένα άνθρωπος χωρίς πατρίδα».

Όπου κι αν σας βρίσκουν αυτές οι γιορτές, να περάσετε καλά καινα είμαστε γεροί και του χρόνου!

Νίκος Παπανικολάου

Ποια είναι η άποψη σου;

Αρέσει σε %d bloggers: