main

artΘεσσαλονίκη

«Δημήτρια, η βυζαντινή προέλευση της γιορτής της Θεσσαλονίκης»

1121.jpg


Η γιορτή έφερνε κάθε χρόνο τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της αυτοκρατορίας στο προσκήνιο όχι μόνο της βυζαντινής αλλά και της ευρωπαϊκής θρησκευτικής και εμπορικής ζωής.

Βυζαντινή Θεσσαλονίκη του Θ. Μπακογιώργου

Ο Κήπος διοργανώνει την εκδήλωση «Δημήτρια, η βυζαντινή προέλευση της γιορτής της Θεσσαλονίκης», την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019 στις 18:00 – 20:00, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και εισηγητή τον καθηγητή φιλόλογο, κ. Δημήτρη Μπέττα.

Τα Δημήτρια αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής ζωής της Θεσσαλονίκης για περισσότερο από μισό αιώνα. Το μεγάλο αυτό φεστιβάλ της πόλης όπως και η ακόμα παλαιότερη Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελούν αναβίωση των βυζαντινών εκδηλώσεων και εμποροπανήγυρης που έφεραν το όνομα Δημήτρια και που συνδέονταν με τη γιορτή του πολιούχου Αγίου Δημητρίου.

Η γιορτή έφερνε κάθε χρόνο τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της αυτοκρατορίας στο προσκήνιο όχι μόνο της βυζαντινής αλλά και της ευρωπαϊκής θρησκευτικής και εμπορικής ζωής.

Στην ανοιχτή αυτή εκδήλωση που μας προσκαλεί ο Κήπος, την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019, θα ταξιδέψουμε στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη.
Θα παρακολουθήσουμε τους θρησκευτικούς και λαϊκούς εορτασμούς καθώς και τις εμπορικές δραστηριότητες της γιορτής του Αγίου Δημητρίου, όπως αυτά περιγράφονται από τους σύγχρονούς τους συγγραφείς και τέλος, θα συζητήσουμε για τη διαχρονική σημασία των Δημητρίων.

artcinemaΘεσσαλονίκη

21ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

mt_1115025_TELETH_ENARKSHS_21OY_FESTIBAL_NTOKIMANTER_THESSALONIKHS_01-03-2019-960x1431.jpg

Τελετή Έναρξης

Με μια τελετή έναρξης διαφορετική από τις άλλες, εμπνευσμένη από τη σχέση των ανθρώπων και των ζώων, άνοιξε αυλαία το 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης στο κατάμεστο Ολύμπιον. Οι οικοδεσπότες της εκδήλωσης ήταν ο tattoo artist-παρουσιαστής Γιώργος Μαυρίδης και η σκυλίτσα του η Μόλυ, που έκλεψε την παράσταση με τα νάζια και τα γαβγίσματά της.

«Αν δεν κάνω λάθος, θα πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένας άνθρωπος και ένας σκύλος παρουσιάζουν μαζί την τελετή έναρξης ενός Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ» επισήμανε Γιώργος Μαυρίδης. Και πρόσθεσε: «Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή με τη Μόλυ είμαστε μαζί 12 χρόνια. Είναι η συγκάτοικός μου, το παιδί μου, η φίλη μου. Όσοι έχουν σκύλο θα καταλάβουν τι εννοώ. Κι επίσης, επειδή φέτος το βασικό αφιέρωμα του Φεστιβάλ έχει τίτλο την ερώτηση: “Γιατί να κοιτάζουμε τα ζώα”. Θα δούμε πάνω από 20 ντοκιμαντέρ που μιλούν για την σχέση του ανθρώπου με τη φύση, με το περιβάλλον και τα ζώα. Θα δούμε δηλαδή, ή μάλλον όχι, θα ζήσουμε τον κόσμο αλλιώς. Θα θυμηθούμε ποιοι είμαστε, ποια είναι η θέση μας πάνω στη γη».

Στη συνέχεια, στη σκηνή του Ολύμπιον ανέβηκαν η Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Ελίζ Zαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης, οι οποίοι επέλεξαν να απαγγείλουν διαδοχικά -η κα Ζαλαντό στα γαλλικά και ο κ. Ανδρεαδάκης στα ελληνικά- το ποίημα «Ζώο Γελάει», του γάλλου συγγραφέα και ποιητή Πωλ Ελυάρ από τη συλλογή «Τα ζώα και οι άνθρωποί τους» (μετάφραση Νίκη Παπαθεοχάρη):

Ο κόσμος γελάει,
ο κόσμος είναι ευτυχισμένος, ευχαριστημένος και χαρούμενος.
Το στόμα ανοίγει, ανοίγει τα φτερά του και πέφτει.
Τα στόματα των νέων πέφτουν,
τα γέρικα στόματα πέφτουν.


Ένα ζώο γελάει επίσης,
μεγαλώνοντας τη χαρά με τις περιστροφές του.
Σ’ όλα τα σημεία της γης
το τρίχωμα κινείται, το μαλλί χορεύει
και τα πουλιά χάνουν τα πούπουλά τους.


Ένα ζώο γελάει επίσης
χοροπηδάει και ξεφεύγει.
Ο κόσμος γελάει,
ένα ζώο γελάει επίσης,
ένα ζώο τρέχει να κρυφτεί
.

artΘεσσαλονίκη

«O κήπος» με τον Στέλιο Μάινα στο Θέατρο Αυλαία

O-KHPOS-NEW-PHOTO_4-by-Patroklos-Skafidas-960x960.jpg

Πόσο βαθιά μπορεί να είναι η ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη, για συντροφικότητα, για πλήρη αποδοχή; Μπορούν δύο φαινομενικά αντίθετες προσωπικότητες να βρουν ο ένας στον άλλο το πρόσωπο που έψαχναν σε όλη τους τη ζωή;

Τις απαντήσεις δίνουν επί σκηνής σε μια συγκλονιστική ερμηνεία ο Στέλιος Μάινας και η Κάτια Σπερελάκη. Το έργο του Καναδού ηθοποιού και συγγραφέα Bruce Gooch, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά μιλάει για μνήμες και εμπειρίες που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του καθενός.

Η παράσταση που θυμίζει στους θεατές με τον πιο συγκινητικό τρόπο τη δύναμη της αγάπης, μετά την πολύ πετυχημένη πορεία της στο «Από Μηχανής Θέατρο» στην Αθήνα, έρχεται για δυο παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, στις 4 και 5 Μαρτίου, στο θέατρο Αυλαία.

Ο «Κήπος» (Tangled Garden) είναι το τελευταίο έργο του Bruce Gooch, σημαντικού ηθοποιού και συγγραφέα με επιτυχίες σε πολυάριθμες παραγωγές σε Η.Π.Α και Καναδά και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Θεάτρου New Fangled Stages η οποία εδρεύει στο Τορόντο. Το Από Μηχανής Θέατρο σε συνεργασία με την New Fangled Stages παρουσίασε σε παγκόσμια πρεμιέρα τον Κήπο (Tangled Garden).

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Μπάρι, βετεράνος του Βιετνάμ και οικοδόμος τώρα στο επάγγελμα, αναρρώνει μετά από εγχείρηση στο γόνατό του όταν ξαφνικά εμφανίζεται στο σπίτι του η Λουίζ. Καθώς πρέπει, άψογη επαγγελματίας και με ποιητικές ανησυχίες, έχει προσληφθεί από τον ανιψιό της πρώην γυναίκας του Μπάρι για να τον φροντίζει. Ο άξεστος χαρακτήρας του την τρέπει σε άτακτη φυγή όμως η συνέχεια τούτης της γνωριμίας κάθε άλλο παρά αναμενόμενη αποδεικνύεται. Ο Μπάρι δείχνει αποφασισμένος να γίνει καλύτερος άνθρωπος ενώ η Λουίζ, στο πρόσωπο του, θα αναζητήσει απεγνωσμένα τη βοήθεια.

Δύο μοναχικοί άνθρωποι συναντιούνται σε μια προσπάθεια να γεφυρώσουν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους και να βρουν, ο καθένας με τον τρόπο του, τη σωτηρία. Η διαδρομή που πρέπει να διανύσουν είναι μεγάλη.

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Στην «ξηρή» ζωή των δύο ηρώων, ο Κήπος είναι μία όαση. Εκεί θα συναντηθούν, εκεί θα προσπαθήσουν να αρθρώσουν μια κοινή γλώσσα, εκεί θα αναζητήσουν ρωγμές για να εισχωρήσουν και να τολμήσουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Παρά τις αντιθέσεις τους. Παρά τις αποτυχίες που κουβαλάνε. Παρά το δισταγμό. Ο Κήπος μετατρέπεται σε έναν τόπο διαπραγμάτευσης με τον άλλο, προπαντός όμως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η απόφαση, κόντρα στις συνθήκες, να χαράξουν μια κοινή διαδρομή, είναι άλλοτε ανακουφιστική άλλοτε επώδυνη, πάντα όμως γενναία. Κι ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πόσο γερή είναι αυτή η γέφυρα συνάντησης που επιθυμούν να χτίσουν μαζί, το γεγονός ότι το προσπαθούν, έχει για μένα κάτι το μεγαλειώδες. «

Δημήτρης Μυλωνάς

Συντελεστές:

Κείμενο: Bruce Gooch

Μετάφραση: Κάτια Σπερελάκη

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς

Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Σκηνικά-Κοστούμια: Λήδα Σπερελάκη- Αγγελική Αθανασιάδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίκη Παναγιωτοπούλου

B΄ Βοηθός Σκηνοθέτη:Xρήστος Καρανικόλας

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Επιμέλεια Κίνησης και Χορογραφίες: Χρυσηίς Λιατζιβίρη

Παίζουν: Στέλιος Μάινας, Κάτια Σπερελάκη

INFO

Θέατρο Αυλαία: Πλατεία ΧΑΝΘ, τηλέφωνο: 231- 0230013

Παραστάσεις: Δευτέρα 4 και Τρίτη 5 Μαρτίου, στις 21.00

Τιμή εισιτηρίου: Γενική Είσοδος: 15€, Μειωμένο (Ανέργων, ΑμεΑ, 65 Άνω, Φοιτητικό): 12€

Προπώληση: Στο ταμείο του θεάτρου Αυλαία και στο https://bit.ly/2TRmpAk

artbook+literature

Λάγνες γυναίκες και Παραδείσια πουλιά

Lagnes_Gynaikes_pg_16-17.jpg

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ, σε συνεργασία με την ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ, εκδίδουν δύο εικονογραφικά βιβλίδια – μικρά λευκώματα τσέπης.

Το πρώτο είναι οι ΛΑΓΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, από την τεράστια συλλογή φωτογραφιών γυμνών από τον 19ο αιώνα, που έχει στα αρχεία της η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.

Οι φωτογραφίες γυμνών γυναικών (και ανδρών) χρησιμοποιήθηκαν αρχικά, και έλαβαν και την άδεια της αστυνομίας, ως πρότυπα γυμνών σωμάτων για χρήση από τους καλλιτέχνες στη θέση των ζωντανών μοντέλων. Βεβαίως, η χρήση τους ξεπέρασε κατά πολύ τον αρχικό σκοπό για τον οποίο εγκρίθηκε η αρχική τους νομιμότητα.  Πολλοί διάσημοι φωτογράφοι, αλλά και συγγραφείς και καλλιτέχνες, ασχολήθηκαν με το είδος.

Εφιστούμε προσοχή στο χαριτωμένο γεγονός ότι στη Γαλλία, που έχει μακρά παράδοση στην κουλτούρα του έρωτα σε όλες τις εκφάνσεις του, η Εθνική Βιβλιοθήκη της χώρας τολμά να εγκαινιάσει τη σειρά των βιβλιδίων της, που αντλείται από το τεράστιο πρωτότυπο υλικό των αρχείων της, με φωτογραφίες γυμνών γυναικών. Καμία Εθνική Βιβλιοθήκη στον κόσμο δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια εκδοτική επιλογή!

Το δεύτερο είναι τα ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΑ ΠΤΗΝΑ, που περιέχει μια επιλογή από την πολύτομηΦυσική ιστορία των πτηνών του κόμη de Buffon (1708 – 1788), στα τέλη του 18ου αιώνα. Ογδόντα καλλιτέχνες εργάστηκαν πάνω στα αρχικά σχέδια του F.-NMartinet. Είναι ένα τεράστιο ουτοπικό έργο, που συμβάδισε με το κίνημα του Διαφωτισμού, όταν ανακαλυπτόταν ο νέος κόσμος με τα ταξίδια και τις καινούργιες γνώσεις. Σε όλα τα μέρη του πλανήτη, έφευγαν αποστολές από φυσιοδίφες, επιστήμονες, και καλλιτέχνες. Μετά την πολύτομη καταγραφή των ζώων, ο Buffon επιδόθηκε στο ακόμα πιο φιλόδοξο σχέδιο για την καταγραφή των πτηνών. Οι δυσκολίες κατάταξης κατά είδη ήταν τεράστιες, διότι συχνά διαφέρουν μεταξύ τους  σημαντικά τα αρσενικά με τα θηλυκά καθώς και οι νεοσσοί. Οι εικόνες των πτηνών από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και άλλα μέρη του πλανήτη είναι εξαιρετικής ομορφιάς και χρωματικού πλούτου.

artΘεσσαλονίκη

Σε ένα βαθύ, σκοτεινό δάσος έπλεκαν τα γένια ερωτευμένων παπαγάλων

5.-Marianna-Ignataki-detail-of-Mo-Yi-web.jpg

Μαριάννα Ιγνατάκη

Σε ένα βαθύ, σκοτεινό δάσος έπλεκαν τα γένια ερωτευμένων παπαγάλων

Σε ένα βαθύ, σκοτεινό δάσος έπλεκαν τα γένια ερωτευμένων παπαγάλων

Η ατομική έκθεση της Μαριάννας Ιγνατάκη στο Αλατζά Ιμαρέτ πραγματεύεται θέματα φύλου, ταυτότητας, ετερότητας και αποκλεισμού, μέσα από μορφές που αγγίζουν παράλληλα το όμορφο και το γκροτέσκο.  Μορφές κυρίαρχες και κυριαρχικές, χωρίς σημάδια ευαλωτότητας, κρύβονται ή αποκαλύπτονται μέσα από μάσκες ή πίσω από μαλλιά, ενώ έννοιες όπως το γελοίο και το τρομερό συνυπάρχουν και εναλλάσσονται.

Με αναφορές στην κινεζική φιλοσοφία και παράδοση, σε γενειοφόρες κυρίες και μαλλιανθρώπους, στο τσίρκο αλλά και την όπερα, η καλλιτέxνις μας βάζει σε έναν κόσμο όπου το “διαφέρειν” δεν αποτελεί μόνο το θέμα κάποιου αστικού μύθου, κλισέ ή καρναβαλικής μεταμφίεσης, το αντικείμενο ανθρωπολογικής περιέργειας ή γελοιοποίησης, αλλά και μια νέα κανονικότητα.

Θέματα ρατσισμού και φυλής, τίθενται πλάι-πλάι με θέματα ταυτότητας φύλου. Η γενειάδα σε μια λευκή γυναίκα θέτει υπό αμφισβήτηση μόνο το φύλο της στις θεωρίες του Δαρβίνου πάνω στη σεξουαλική επιλογή, ενώ μια γενειάδα σε μια μαύρη γυναίκα αμφισβητεί ακόμη και το είδος της. Όμοια, περιπτώσεις όπου η ταυτότητα ή η έκφραση του φύλου διαφέρει από το εκχωρημένο φύλο τους, αντιμετωπίζονται ως εξωτικά πουλιά. Η Ιγνατάκη με τα έργα της μας μεταφέρει ακριβώς εκεί, σε εκείνο το βαθύ, σκοτεινό δάσος με τους ερωτευμένους παπαγάλους.

Σε ένα βαθύ, σκοτεινό δάσος έπλεκαν τα γένια ερωτευμένων παπαγάλων

Η Μαριάννα Ιγνατάκη

Γεννήθηκε το 1977 στη Θεσσαλονίκη και ζει στο Βερολίνο. Ξεκίνησε τις σπουδές της στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Technische Universität της Βιέννης και στη συνέχεια μετακόμισε στη Γαλλία για να σπουδάσει εικαστικά στη Σχολή Καλών Τεχνών του Σέντ Ετιέν. Το διάστημα 2010-2017 έζησε και εργάστηκε στο Πεκίνο. Έχει κάνει έξι ατομικές εκθέσεις: τις “Η Josie, η Πανοπλία και ο Μαλλιάνθρωπος” στη γκαλερί CAN Christina Androulidaki στην Αθήνα (2017), “The End of Magic” στο Outpost project space στο Άμστερνταμ (2012), “Sphinx” στη γκαλερί Fake Space στο Πεκίνο (2011), “This Joke Ain’t Funny Anymore” σε επιμέλεια του Απόστολου Καλφόπουλου στη γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου στη Θεσσαλονίκη (2009), “Coitus Interruptus” (διπλή ατομική) στο Public Room Project Space στα Σκόπια (2008) και μία ακόμη έκθεση με τη συνεργασία της γκαλερί Λόλα Νικολάου στη γκαλερί Φλέμινγκ στη Θεσσαλονίκη (2004). Έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων σε Ελλάδα, Κίνα, Ισπανία, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και στις ΗΠΑ. Εκπροσωπείται από τη γκαλερί CAN, Αθήνα  | www.can-gallery.com

INFO

Εγκαίνια: Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018 στις 20:00

Διάρκεια: 19 Νοεμβρίου 2018 – 5 Ιανουαρίου 2019

Ωράριο:  Τρίτη – Σάββατο 11:00-18:00

Οργάνωση : ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ | Κασσάνδρου 91-93 | 54633, Θεσσαλονίκη |pinakothiki@thessaloniki.gr