main

book+literature

κάπου μακριά ή εντελώς κοντά

40301269_229581674385122_389023045156601856_n.jpg?fit=540%2C960

Αν ήσουν κάπου μακριά ή εντελώς κοντά και σου’χε λείψει η βροχή θα έβγαινα έξω στο δρόμο με μια παλιά κατσαρόλα να σου μαζέψω. Με μια παλιά τσίγκινη κατσαρόλα για να κρατήσει και τον ήχο. Μια από αυτές που μέσα της γινήκαν σούπες ζεστές με καυτερά κόκκινα πιπέρια που γιατρεύουν το κρύο και τον Βαρδάρη.

Αν ήσουν κάπου μακριά ή εντελώς κοντά και σου’χε λείψει το καυτό νερό μου όταν μπαίνουμε στο ντους, θα έτρεχα μέχρι τις ερήμους της Τζόρτζια ο Κιφ, τις Αριζόνες και τις οάσεις του Λόρενς της Αραβίας για να μαζέψω τις καυτές ανάσες του ανέμου. Και σε ένα βλέμμα θα σου τις χάριζα.

Αν ήσουν κάπου μακριά ή εντελώς κοντά και σου είχε λείψει ο βασιλικός ή ο πύργος του Άιφελ θα έμπαινα σε να βρόμικο τρένο ακούγοντας Μάρκο Βαμβακάρη και Amy Winehouse. Θα φορούσα δαντέλες και φτηνά αρώματα ποζάροντας σε ένα μεθυσμένο νάνο ζωγράφο και θα έμενα για πάντα στον πίνακα του,

Αν ήσουν κάπου μακριά ή εντελώς κοντά και σου είχε λείψει το κρασί μου θα έτρεχα μες το Μοδιάνο, στις Καλιφόρνιες και στο τραμ που σε πηγαίνει στα αμπέλια στη Λας Ριόχας. Θα έκλεβα 3 ρόγες και θα τις έβαζα κρυφά στις τσέπες σου για τις βρεις μια ηλιόλουστη μέρα στις ταυρομαχίες που θα φοράς το άσπρο σου πουκάμισο.

Αν ήσουν κάπου μακριά ή εντελώς κοντά και σου είχα λείψει όπως μια νύχτα που τραγουδούσα φάντοζ στα λουλουδάδικά,

ας άνοιγες το ραδιόφωνο

ας άνοιγες το παράθυρο

ας με φιλούσες εκεί που τρέχουν αλμύρες.

Είμαι.

μ.

book+literatureΘεσσαλονίκη

Δημόσιος χώρος εν αναμονή

98ffaec2-44b1-4eca-97d0-16d243a2d36a_2.jpg?fit=548%2C650

Οι εκδόσεις IANOS παρουσιάζουν το βιβλίο Δημόσιος χώρος εν αναμονή | Public space pending των Nikiforidis&Cuomo Architects στον πολυχώρο Ύψιλον (Εδέσσης 5). 

Δημόσιος χώρος εν αναμονή

Από τις εκδόσεις IANOS κυκλοφορεί το νέο βιβλίο αρχιτεκτονικής του Πρόδρομου Νικηφορίδη και Bernard Cuomo ή αλλιώς Nikiforidis&Cuomo Architects, με τίτλο «Δημόσιος χώρος εν αναμονή | Public space pending». Πρόκειται για μία δίγλωσση έκδοση (ελληνικά & αγγλικά), όπου η αρχιτεκτονική του δημόσιου χώρου των Νικηφορίδη και Cuomo είναι σε αναμονή. Η Καππαδοκία του Πρόδρομου Νικηφορίδη πάει με ανταλλαγή στη Κρήτη, από εκεί Θεσσαλονίκη, Τουλούζη, Παρίσι και πάλι Θεσσαλονίκη με ένα μικρό διάλειμμα στο Μόναχο.

Η Ταορμίνα, η Ίσκια και η Μάλτα του Bernard Cuomo συναντιούνται στην Φιλιπβίλ στην Αλγερία. Από εκεί αναγκαστική μετακίνηση στη Μασσαλία, τα κακά του πολέμου, Αβινιόν, Μοντομπάν, Τουλούζη, Παρίσι και τέλος Θεσσαλονίκη. Δύο ξένοι στην ίδια πόλη, με αγάπη στις πόλεις και ακόμα περισσότερη για αυτή την πόλη. Αφετηρία αυτής της πορείας ένα Α΄ Βραβείο σε πανευρωπαϊκό διαγωνισμό για νέους αρχιτέκτονες. Ο δημόσιος χώρος είναι ένα διαρκές ταξίδι, ταξίδι ανοιχτό στις προκλήσεις, εκεί που το ανοίκειο αντιστέκεται στο οικείο, ταξίδι στο δέρμα της πόλης, εκεί που η πόλη αναπνέει και οι κάτοικοι της συναντιούνται και επικοινωνούν.

Εδώ και πολλά χρόνια ταξιδεύουν, με αφορμή τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, διαβάζουν τις πόλεις, ερμηνεύουν τις πόλεις και προτείνουν, η κάθε μια με τις ιδιαιτερότητες της. Θεσσαλονίκη κυρίαρχη, Καβάλα, Κοζάνη, Νεάπολη Μονεμβασιάς, Αθήνα, Χανιά, Ρόδος και το μεγάλο άλμα στην Ταγγέρη, στην είσοδο της Μεσογείου απέναντι από το Γιβραλτάρ. Δύο επίμονοι αρχιτέκτονες, που όταν τους δόθηκε η ευκαιρία, σχεδίασαν τη Νέα Παραλία, με τα 14 βραβεία και διακρίσεις, σίγουρα το πλέον πολυβραβευμένο αρχιτεκτονικό έργο στην Ελλάδα. Όμως, πριν από αυτό και μετά από αυτό, πολλά άλλα είναι σε αναμονή. Ο ανασχεδιασμός του Μνημειακού Άξονα της Αριστοτέλους, το πλέον εμβληματικό και σίγουρα το πιο σημαντικό. Η αρχιτεκτονική του δημόσιου χώρου των Νικηφορίδη και Cuomo είναι σε αναμονή.

Δημόσιος χώρος εν αναμονή

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι:

Δημήτρης Δεμουρτζίδης Δήμαρχος Παύλου Μελά,

Αλεξάνδρα Καραδήμου-Γερόλυμπου Ομότιμη Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής ΑΠΘ,

Κατερίνα Μπλέτσα Αρχιτέκτων Δήμος Θεσσαλονίκης,

Παρασκευή Κούρτη Αρχιτέκτων Δ/ντρια Αστικής Ανάπτυξης, Δήμος Παύλου Μελά.

Συντονίζει ο Γιώργος Τούλας.

Τετάρτη 18 Απριλίου στις 19:00 στο ΥΨΙΛΟΝ, Εδέσσης 5 Θεσσαλονίκη.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο πατήστε εδώ

book+literatureκόσμος

Like A Woman: Ένα pop up βιβλιοπωλείο, αφιερωμένο στις γυναίκες

img_0773.jpg?fit=730%2C410

Το νέο pop up βιβλιοπωλείο του εκδοτικού οίκου Penguin, τιμά την Ημέρα της Γυναίκας & διαθέτει μόνο γυναίκες συγγραφείς. Τέλεια ιδέα;

Ο γνωστός βρετανικός οίκος Penguin, προκειμένου να τιμήσει την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, εγκαινίασε χθες σε συνεργασία με τα βιβλιοπωλεία Waterstones, ένα πρωτότυπο, pop up βιβλιοπωλείο, το οποίο πουλά βιβλία μόνο από γυναίκες συγγραφείς. Τίτλος του: «Like a Woman».

Το κατάστημα, το οποίο ξεκίνησε χθες τη λειτουργία του και θα παραμείνει ανοιχτό μέχρι και τις 9 Μαρτίου, δεν θέλει να τιμήσει μόνο την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αλλά και τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από την θέσπιση του Νόμου περί εκπροσώπησης του λαού, ο οποίος επέκτεινε το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Πέρα από κλασσικά βιβλία μυθοπλασίας, ποίησης, παιδικής λογοτεχνίας, άθλησης και επιστημονικής φαντασίας, στα ράφια του νέου ευφάνταστου βιβλιοπωλείου, θα βρεις σίγουρα συγγράμματα γυναικών που μιλούν αποκλειστικά και μόνο για το φύλο, από τη Χάριετ Χάρμαν μέχρι την ακτιβίστρια Καναδή συγγραφέα και δημοσιογράφο Ναόμι Κλάιν. Συνολικά το νέο κατάστημα φιλοξενεί πάνω από 200 τίτλους βιβλίων.

Like A Woman: Ένα pop up βιβλιοπωλείο, αφιερωμένο στις γυναίκες

Μάλιστα, όλοι έχουν ταξινομηθεί σε ιδιαίτερες κατηγορίες, ανάλογα με την επίδραση που έχουν οι συγγραφείς στην κουλτούρα, στην ιστορία και την κοινωνία: «Εμπνευσμένες, νέες συγγραφείς», «Γυναίκες που πρέπει να διαβάσεις», «Γυναίκες που έφεραν μια αλλαγή». Πρόθεση των διοργανωτών, πάντως, είναι να γιορτάσουν τις «επίμονες» γυναίκες συγγραφείς, που έδωσαν σκληρές μάχες για την «αλλαγή». «Εκείνες που μάχονται, επαναστατούν και φωνάζουν #LikeAWoman».

 

via Elculture 

book+literature

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ

jonathan-swift.jpg?fit=620%2C349

Οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ γράφτηκαν το 1699, όταν ο Σουίφτ ήταν τριανταδύο ετών, δηλαδή νέος η, ακόμη, και πολύ νέος. Διαβάζοντας, θαυμάζει κανείς την πρώιμη σοφία του νέου και ίσως να ζηλεύει, γέρος ο ίδιος, που δεν είχε την πρόνοια να σκεφτεί σαν τον νεαρό Σουίφτ. Όπως και να έχει το πράγμα, ο Σουίφτ δεν μοιάζει με άνθρωπο που αγνοούσε ότι πολύ συχνά παίρνουμε αποφάσεις για να μην τις τηρήσουμε.

Ο ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ROBERT BOYLE συγκέντρωσε τους στοχασμούς του σε ένα βιβλίο που δημοσιεύτηκε το 1664 με τον τίτλο Συγκυριακές σκέψεις πάνω σε πολλά θέματα. Ξεκινώντας από τα πολύ μεγάλα για να φτάσει στα πολύ μικρά, ο Μπόυλ δεν αφήνει κανένα πράγμα στην τύχη και την ησυχία του και μοιάζει να μην ενδιαφέρεται τόσο για την ανακάλυψη της αλήθειας όσο για τη σύλληψή της, ώστε να την εγκλωβίσει οριστικά στα λόγια του, αποκλείοντας την απόδρασή της. Αυτή η επιμονή, που μοιάζει πολύ με μανία, φαίνεται να διασκεδάζει αλλά και να εκνευρίζει ίσως τον Σουίφτ, ο οποίος έγραψε την παρωδία που θα διαβάσει ο αναγνώστης με τίτλο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ.

Από το ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ

1.    Να μην παντρευτώ νέα γυναίκα.
8.    Να μην παραμελώ την ευπρέπεια, ή την καθαριότητα, για να μην εκπέσω στη    ρυπαρότητα.
14.  Να μην καυχιέμαι για την αλλοτινή ομορφιά μου, τη δύναμη, τη γοητεία μου στις          γυναίκες        κ.λπ.
2.    Να μη συναναστρέφομαι νέους εκτός αν εκείνοι το επιθυμούν αληθινά.
9.    Να μην είμαι υπερβολικά αυστηρός με τους νέους, αλλά να δείχνω κατανόηση για τις νεανικές τρέλες και αδυναμίες.
11. Να μην παρέχω αφειδώς συμβουλές, ούτε να γίνομαι φορτικός, εκτός κι αν κάποιοι θέλουν     να με ακούσουν.
13. Να μη μιλάω πολύ, ούτε και για τον εαυτό μου.
17. Να μην προσπαθώ διαρκώς να τηρώ όλους αυτούς τους κανόνες, γιατί φοβούμαι ότι έτσι δεν θα τηρήσω τελικά κανέναν.

Από το ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ

 «Αλλά το σκουπόξυλο, ίσως μου πείτε, είναι το έμβλημα ενός δέντρου που στέκει με το κεφάλι κάτω. Μα αλήθεια τι είναι ο άνθρωπος παρά ένα ανάποδο πλάσμα, με τις ζωώδεις ιδιότητές του μόνιμα φορτωμένες πάνω στη λογική του, με το κεφάλι του εκεί που θα έπρεπε να είναι οι πατούσες του, έρποντας στο χώμα! Κι όμως, με όλα τα ελαττώματά του, αυτός αναλαμβάνει να γίνει ο παγκόσμιος αναμορφωτής και διορθωτής των καταχρήσεων, που αποκαθιστά τις αδικίες, που χώνεται σε κάθε βρόμικη γωνιά της φύσης και φέρνει στο φως κρυμμένη σήψη, και σηκώνει μεγάλο νέφος σκόνης εκεί που πριν δεν υπήρχε διόλου, ενώ βέβαια συμβάλλει όλη την ώρα στη μόλυνση που καμώνεται πως καθαρίζει».

 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ 

book+literatureopinion

Time on the rocks. A short story.

IMG_6884.jpg?fit=768%2C768

Μια σύντομη ιστορία της Μαρίας Αμανατίδου 

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν , ο συμπαθής αυτός επιστήμονας με τα περίεργα άσπρα σγουρά μαλλιά είχε εξηγήσει πως ο χρόνος είναι σχετικός!

Kαι εξαρτάται από το πόσο γρήγορα κινείσαι. Λογικό αν σκεφτείς πως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος επιμηκύνεται και συρρικνώνεται αναλόγως της λεγόμενης προσωπικής κινητικότητας!

Ο Αλβέρτος που θα γούσταρα τρελά να του φτιάξω πρωινό ή να πάμε μια βόλτα στο πάρκο απλά για να τον ακούω να μιλάει  απέδειξε πως σώματα με μεγάλη μάζα όπως η Γη επιβραδύνουν τον χρόνο.

-Δηλαδή ο σκατό-πλανήτης σόρυ our fucking planet is responsible for all the fucking delays? Μπορώ να το χρησιμοποιήσω και στα ραντεβού μου αυτό Αλβέρτε; Θα ρωτήσω , θα χαμογελάσω πονηρά και θα του γεμίσω την κούπα με λίγο ακόμα καφέ. Why the hell are we trying to save the planet? Let it die.

Κι εκείνος τότε θα με ρωτήσει -επιβεβαιώνοντας τον ναρκισσισμό και αυτού του κειμένου :

-Γιατί δεν αφήνεις τα μαλλιά σου άβαφα και σγουρά και άσπρα για να μοιάζουμε;

Μετά θα πάμε βόλτα. Θα του μιλήσω για τον Πάρι και την έλλειψη αίσθησης του χρόνου στη γη! Αυτός θα μου μιλήσει για τα άλλα ουράνια σώματα.  Αυτά με την άπειρη μάζα, τις μαύρες τρύπες, και ότι κάνει το χρόνο να παγώνει τελείως. Θα με ρωτήσει για το χρόνο μου. Γιατί αν το καλόσκεφτείς ο χρόνος είναι μια άκρως προσωπική υπόθεση. Είναι όπως τα «φόμα» (τα αθώα ψέματα) που μας κάνουν γενναίους , υγιείς κι ευτυχισμένους σύμφωνα με την θρησκεία του Μπόκονον (Φωλιά της Γάτας του Κερτ Βονεγκατ-εκδόσεις κέδρος).

Τα “φόμα” είναι μια ανθρώπινη ανακάλυψη. Όπως κι ο χρόνος.

-Αλβέρτο μερικές φορές ο χρόνος μου μοιάζει σαν το σιφόνι του μπάνιου!

-Ρουφάει όλα τα νερά σου αλλά ξεχειλίζει κιόλας. Γεμίζει το σύμπαν σου σαπουνάδες και τέτοια! Ε;

-Ας φτιάξουμε μια μηχανή παγώματος του χρόνου.

-Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα ενδεχόμενο. Ο χρόνος να μην υπάρχει καν. Να είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.

-Αχ μη μου το χαλάς! Μια απλή μηχανή που να παγώνει το χρόνο για τους άλλους. Να κάνει Freeze! Θα είχε πολύ πλάκα. Το κάνω με το μυαλό μου πολλές φορές!

-Και φυσικά θέλεις να πατάς εσύ το κουμπί έτσι; Θέλεις να παρατείνεις τις μαύρες τρύπες σου; Να κάνεις πλάκες ;

-ναι , ναι και ναι!!!!!

Και μετά θα μπούμε σε ένα τρένο για να επιμηκύνουμε κι άλλο το χρόνο και θα πάμε κάπου κοντά στη θάλασσα που μπορεί να μας κάνει και τους δυο ευτυχισμένους.

Κι αυτό δεν είναι «φόμα».

Ή μήπως είναι;

Time on the rocks. A short story.