main

book+literature

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ

jonathan-swift.jpg?fit=620%2C349

Οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ γράφτηκαν το 1699, όταν ο Σουίφτ ήταν τριανταδύο ετών, δηλαδή νέος η, ακόμη, και πολύ νέος. Διαβάζοντας, θαυμάζει κανείς την πρώιμη σοφία του νέου και ίσως να ζηλεύει, γέρος ο ίδιος, που δεν είχε την πρόνοια να σκεφτεί σαν τον νεαρό Σουίφτ. Όπως και να έχει το πράγμα, ο Σουίφτ δεν μοιάζει με άνθρωπο που αγνοούσε ότι πολύ συχνά παίρνουμε αποφάσεις για να μην τις τηρήσουμε.

Ο ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ROBERT BOYLE συγκέντρωσε τους στοχασμούς του σε ένα βιβλίο που δημοσιεύτηκε το 1664 με τον τίτλο Συγκυριακές σκέψεις πάνω σε πολλά θέματα. Ξεκινώντας από τα πολύ μεγάλα για να φτάσει στα πολύ μικρά, ο Μπόυλ δεν αφήνει κανένα πράγμα στην τύχη και την ησυχία του και μοιάζει να μην ενδιαφέρεται τόσο για την ανακάλυψη της αλήθειας όσο για τη σύλληψή της, ώστε να την εγκλωβίσει οριστικά στα λόγια του, αποκλείοντας την απόδρασή της. Αυτή η επιμονή, που μοιάζει πολύ με μανία, φαίνεται να διασκεδάζει αλλά και να εκνευρίζει ίσως τον Σουίφτ, ο οποίος έγραψε την παρωδία που θα διαβάσει ο αναγνώστης με τίτλο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ.

Από το ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΟΣ

1.    Να μην παντρευτώ νέα γυναίκα.
8.    Να μην παραμελώ την ευπρέπεια, ή την καθαριότητα, για να μην εκπέσω στη    ρυπαρότητα.
14.  Να μην καυχιέμαι για την αλλοτινή ομορφιά μου, τη δύναμη, τη γοητεία μου στις          γυναίκες        κ.λπ.
2.    Να μη συναναστρέφομαι νέους εκτός αν εκείνοι το επιθυμούν αληθινά.
9.    Να μην είμαι υπερβολικά αυστηρός με τους νέους, αλλά να δείχνω κατανόηση για τις νεανικές τρέλες και αδυναμίες.
11. Να μην παρέχω αφειδώς συμβουλές, ούτε να γίνομαι φορτικός, εκτός κι αν κάποιοι θέλουν     να με ακούσουν.
13. Να μη μιλάω πολύ, ούτε και για τον εαυτό μου.
17. Να μην προσπαθώ διαρκώς να τηρώ όλους αυτούς τους κανόνες, γιατί φοβούμαι ότι έτσι δεν θα τηρήσω τελικά κανέναν.

Από το ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ

 «Αλλά το σκουπόξυλο, ίσως μου πείτε, είναι το έμβλημα ενός δέντρου που στέκει με το κεφάλι κάτω. Μα αλήθεια τι είναι ο άνθρωπος παρά ένα ανάποδο πλάσμα, με τις ζωώδεις ιδιότητές του μόνιμα φορτωμένες πάνω στη λογική του, με το κεφάλι του εκεί που θα έπρεπε να είναι οι πατούσες του, έρποντας στο χώμα! Κι όμως, με όλα τα ελαττώματά του, αυτός αναλαμβάνει να γίνει ο παγκόσμιος αναμορφωτής και διορθωτής των καταχρήσεων, που αποκαθιστά τις αδικίες, που χώνεται σε κάθε βρόμικη γωνιά της φύσης και φέρνει στο φως κρυμμένη σήψη, και σηκώνει μεγάλο νέφος σκόνης εκεί που πριν δεν υπήρχε διόλου, ενώ βέβαια συμβάλλει όλη την ώρα στη μόλυνση που καμώνεται πως καθαρίζει».

 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ 

book+literatureopinion

Time on the rocks. A short story.

IMG_6884.jpg?fit=768%2C768

Μια σύντομη ιστορία της Μαρίας Αμανατίδου 

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν , ο συμπαθής αυτός επιστήμονας με τα περίεργα άσπρα σγουρά μαλλιά είχε εξηγήσει πως ο χρόνος είναι σχετικός!

Kαι εξαρτάται από το πόσο γρήγορα κινείσαι. Λογικό αν σκεφτείς πως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος επιμηκύνεται και συρρικνώνεται αναλόγως της λεγόμενης προσωπικής κινητικότητας!

Ο Αλβέρτος που θα γούσταρα τρελά να του φτιάξω πρωινό ή να πάμε μια βόλτα στο πάρκο απλά για να τον ακούω να μιλάει  απέδειξε πως σώματα με μεγάλη μάζα όπως η Γη επιβραδύνουν τον χρόνο.

-Δηλαδή ο σκατό-πλανήτης σόρυ our fucking planet is responsible for all the fucking delays? Μπορώ να το χρησιμοποιήσω και στα ραντεβού μου αυτό Αλβέρτε; Θα ρωτήσω , θα χαμογελάσω πονηρά και θα του γεμίσω την κούπα με λίγο ακόμα καφέ. Why the hell are we trying to save the planet? Let it die.

Κι εκείνος τότε θα με ρωτήσει -επιβεβαιώνοντας τον ναρκισσισμό και αυτού του κειμένου :

-Γιατί δεν αφήνεις τα μαλλιά σου άβαφα και σγουρά και άσπρα για να μοιάζουμε;

Μετά θα πάμε βόλτα. Θα του μιλήσω για τον Πάρι και την έλλειψη αίσθησης του χρόνου στη γη! Αυτός θα μου μιλήσει για τα άλλα ουράνια σώματα.  Αυτά με την άπειρη μάζα, τις μαύρες τρύπες, και ότι κάνει το χρόνο να παγώνει τελείως. Θα με ρωτήσει για το χρόνο μου. Γιατί αν το καλόσκεφτείς ο χρόνος είναι μια άκρως προσωπική υπόθεση. Είναι όπως τα «φόμα» (τα αθώα ψέματα) που μας κάνουν γενναίους , υγιείς κι ευτυχισμένους σύμφωνα με την θρησκεία του Μπόκονον (Φωλιά της Γάτας του Κερτ Βονεγκατ-εκδόσεις κέδρος).

Τα “φόμα” είναι μια ανθρώπινη ανακάλυψη. Όπως κι ο χρόνος.

-Αλβέρτο μερικές φορές ο χρόνος μου μοιάζει σαν το σιφόνι του μπάνιου!

-Ρουφάει όλα τα νερά σου αλλά ξεχειλίζει κιόλας. Γεμίζει το σύμπαν σου σαπουνάδες και τέτοια! Ε;

-Ας φτιάξουμε μια μηχανή παγώματος του χρόνου.

-Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα ενδεχόμενο. Ο χρόνος να μην υπάρχει καν. Να είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.

-Αχ μη μου το χαλάς! Μια απλή μηχανή που να παγώνει το χρόνο για τους άλλους. Να κάνει Freeze! Θα είχε πολύ πλάκα. Το κάνω με το μυαλό μου πολλές φορές!

-Και φυσικά θέλεις να πατάς εσύ το κουμπί έτσι; Θέλεις να παρατείνεις τις μαύρες τρύπες σου; Να κάνεις πλάκες ;

-ναι , ναι και ναι!!!!!

Και μετά θα μπούμε σε ένα τρένο για να επιμηκύνουμε κι άλλο το χρόνο και θα πάμε κάπου κοντά στη θάλασσα που μπορεί να μας κάνει και τους δυο ευτυχισμένους.

Κι αυτό δεν είναι «φόμα».

Ή μήπως είναι;

Time on the rocks. A short story.

book+literaturefood+wine

κρασί και λογοτεχνία

_και_Λογοτεχνία_IMAGE.png?fit=768%2C768

Το “7o Thessaloniki Food Festival» και η ένωση οινοπαραγωγών «Οίνοι Βορείου Ελλάδος», προτείνουν μια ξεχωριστή βραδιά με “Κρασί και  Λογοτεχνία“!

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μαρία Αμανατίδου διαλέγει τα λογοτεχνικά κείμενα και η Αλεξάνδρα Ανθίδου της «Οίνοι Βορείου Ελλάδος» επιλέγει τα κρασιά, σε μια ιδιαίτερη βραδιά που λέξεις και αισθήσεις μπερδεύονται γλυκά.Τη μοναδική αυτή εκδήλωση φιλοξενεί ένας μαγικός χώρος της Θεσσαλονίκης, η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Άνω Πόλης. Η οινο-λογοτεχνική μας βραδιά θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017, ώρα 19:00.

κρασί και λογοτεχνία

Είσοδος: 10€ μόνο με κρατήσεις. Ο αριθμός των θέσεων έχει συμπληρωθεί.

Πληροφορίες, στην ένωση οινοπαραγωγών «Οίνοι Βορείου Ελλάδος», τηλ. 2310 281617.

Η εκδήλωση εντάσσεται στο πρόγραμμα του 7ου Thessaloniki Food Festival του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Χορηγοί επικοινωνίας:  TV100, FM100 και www.provocateurmagazine.com

book+literatureGreeks!interview

Ωδή στη γεύση

MG_3536-copy2.jpg?fit=768%2C1152

της Μαρίας Αμανατίδου 

Είναι ωραίο να συναντάς ανθρώπους και μέσα στα χρόνια να παρακολουθείς την εξέλιξη τους και να θαυμάζεις την αφοσίωση τους σε αυτό που αγαπούν και υπηρετούν. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Σωτηρία Στράτη, που την γνώρισα πριν από αρκετά χρόνια διαδικτυακά. Η αγάπη της και η αναζήτηση της στον κόσμο της γεύσης και του οίνου είχε πάντα μια ωραία γοητεία. Σήμερα η Σωτηρία δίνει στον κόσμο ένα βιβλίο (το δεύτερο της) πάντα εστιασμένο στην γεύση και την απόλαυση όπως την όρισε ο Επίκουρος. Το βιβλίο της έχει τον τίτλο “Ωδή στη γεύση” και πρόκειται για ποιητική συλλογή.

Ωδή στη γεύση

Χαρά | Έρωτας | Θάνατος

Η καθημερινή ανάγκη της τροφής που μετατράπηκε, και όχι άδικα, σε γαστρονομική απόλαυση και σε αέναη αναζήτηση της τέχνης της μαγειρικής, παρουσιάζεται εδώ ως ένα έργο τριών πράξεων, που τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η ύλη. Όλα αυτά που με αδηφαγία, κάποιες φορές, καταναλώνουμε, προκαλούν άλλοτε τη χαρά και έτσι αντιμετωπίζονται αποστασιοποιημένα και μερικώς ως απόντα στο τρίτο πρόσωπο. Υπάρχουν όμως και αυτές οι τροφές που προκαλούν το πάθος μας, τη λαιμαργία και τη λατρεία μας και μοιραία καταλήγουν να γίνουν το αντικείμενο του έρωτά μας, στις οποίες απευθύνουμε απελπισμένα ερωτικές επιστολές. Τέλος, υπάρχει και η πιο άγρια όψη της γευστικής ικανοποίησης. Αυτή που καταλήγει σε, συνήθως, τραγικό και επίπονο θάνατο και που μοναδικά μπορεί να αφηγηθεί μόνο το θύμα που σκοτώνεται στον βωμό της νοστιμιάς.

– Πως αποφάσισες να γράψεις αυτό το βιβλίο, ποια ήταν η εσωτερική σου ανάγκη να εκφραστείς με την ποίηση για ένα θέμα όπως η γεύση;

 Πάντα είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για την ποίηση, αλλά πολύ ερασιτεχνικά, και όταν προέκυπτε ανάγκη να εκφραστώ. Κάτι σαν ένα ελεύθερο ημερολόγιο που συμπλήρωνα κατά καιρούς. Όσον αφορά στη γεύση, θεωρώ ότι είναι μια απόλαυση που όλοι δικαιούμαστε να χαιρόμαστε, και ένας πειρασμός στον οποίο αξίζει να υποκύπτουμε χωρίς ενοχές. Γι’ αυτό και ασχολούμαι στο blog μου κατά βάση με το θέμα αυτό. Έτσι ξεκίνησα να γράφω το κομμάτι της χαράς, χωρίς να το έχω διαμορφώσει στο μυαλό μου ως βιβλίο. Είναι όμως κάποια τρόφιμα που δεν προκαλούν απλά χαρά, αλλά πάθος, οπότε σιγά σιγά το θέμα με οδήγησε από μόνο του στην εξέλιξη των διαφορετικών πλευρών της γεύσης.

-Οι 3 θεματικές που διατρέχουν την Ωδή στη γεύση θα μπορούσαν να είναι και τα τρία μέρη ενός μενού ή των βασικών γευμάτων. Υπάρχει τάξη στο χάος της απόλαυσης ; 

 Φαντάζομαι ότι θα μπορούσαν τα τρία μέρη να είναι τρία πιάτα, το ορεκτικό, η χαρά, το πρώτο πιάτο, η ηδονή και ο έρωτας, και το κυρίως, ο θάνατος. Θα μπορούσαν, ακόμη να είναι οι ηλικιακές φάσεις της ζωής μας, πρώτα η παιδική ηλικία,  χαρούμενη και αθώα, μετά η ακμή μας στην ενήλικη ζωή όπου απολαμβάνουμε τον έρωτα, και έπειτα ο δρόμος προς την δύση και τον θάνατο. Νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να βάλει την δική του τάξη στην απόλαυση, μιας και είναι ένα εντελώς προσωπικό θέμα. Ότι απολαμβάνω εγώ, μπορεί να ξενίζει κάποιον άλλο, αλλά γενικά δεν θα ήθελα να έχουμε περιορισμούς αν αυτή η ελευθερία δεν εμποδίζει τους υπόλοιπους.

Δώσε μας με 3 εικόνες τις γεύσεις που σε έχουν σημαδέψει σαν άνθρωπο έως τώρα.

Το σκόρδο θεωρώ ότι είναι μία γεύση που αλλάζει τα πάντα. Κυριαρχεί και  προκαλεί ανάμικτα και δυνατά συναισθήματα. Από λατρεία μέχρι απέχθεια, αλλά σίγουρα ποτέ αδιαφορία. Το βούτυρο είναι επίσης για μένα μια μεγάλη αγάπη. Νομίζω ότι ποτέ δεν είναι αρκετό, πάντα υπάρχει χώρος για περισσότερο, και κολακεύει μοναδικά όποιο τρόφιμο συνοδεύει. Τέλος, το κρέας  στην απλούστερη και πιο καθαρή μορφή ενός, σχεδόν ωμού, φιλέτου, περικλείει για μένα όλα τα βασικά ένστικτα της ανθρώπινης επιβίωσης και καλύπτει όλες τις ανάγκες μας με έναν τρόπο αναμφισβήτητο.

Ωδή στη γεύση

Λίγα λόγια για την Σωτηρία 

Η Σωτηρία Στράτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει μέχρι σήμερα. Είναι Τεχνολόγος Τροφίμων με μεταπτυχιακό στη Διοίκηση επιχειρήσεων. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Ασχολήθηκε με τη γευσιγνωσία οίνων και τροφίμων, τόσο σε σεμινάρια όσο και στην καθημερινότητα, λόγω μιας έμφυτης ανάγκης αναζήτησης στον κόσμο των γεύσεων. Είναι η δημιουργός του blog «the toothpick» (sotiriastrati.blogspot.gr), ενώ έχει γράψει έναν οδηγό κρασιών με τίτλο: «Πώς να “σκοτώσετε” τον sommelier σας» (εκδόσεις Ζήτη). Πιστεύει ότι στη ζωή πρέπει να δουλεύουμε και να απολαμβάνουμε εξίσου.

INFO

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός η δίγλωσση ποιητική συλλογή της Σωτηρίας Ι. Στράτη, με τίτλο «Ωδή στη γεύση / Ode to flavour (δίγλωσσο)». Ένα βιβλίο για την καθημερινή ανάγκη της τροφής που μετατράπηκε, και όχι άδικα, σε γαστρονομική απόλαυση και σε αέναη αναζήτηση της τέχνης της μαγειρικής. Παρουσιάζεται σε 2 γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά.

book+literatureopinion

Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα

tumblr_or158oh98K1wqujbgo1_500.jpg?fit=500%2C500

Στο μάθημα της Αγάπης ένα κορίτσι είπε ένα βράδυ: «Ξέρω γιατί απελπίζομαι τόσο συχνά. Είναι γιατί θέλω να με αγαπούν όλοι κι αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα. Αυτοί θα θελήσουν ίσως να γίνω μπανάνα». Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα. Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο: «Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα. Θα το ’θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για σένα. Βλέπεις όμως, είμαι ροδάκινο». Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σαν ροδάκινο κι όχι σαν μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχει κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο!

«Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου». Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για ν’ αγαπάς, κι όχι για να πάρεις ανταπόδοση — αυτό δεν είναι αγάπη.

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις». Και «Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις». Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’ αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερη υποχρέωσή σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, αλλά και για δικό μου.

Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα

Να ζεις, ν’αγαπάς, να μαθαίνεις
ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

photo via tumplr Lizzie Darden