main

food+wineopinion

Μια μαγνητική κι ένα cheesecake!

IMG_9919-960x1280.jpg

του Γιάννη Κουλιανόπουλου

“Είσαστε εντάξει;” Με ρώτησε η νοσοκόμα

“Ναι, ναι απολύτως” μουρμούρισα καθώς έβαζα τα πράγματα μου στο διάφανο κουτάκι με την κλειδαριά;

“’Έχετε κάποια αλλεργία;” Με ξαναρώτησε.

“Στους μαλάκες” μουρμούρισα

“Παρακαλώ;” Απάντησε απορημένη

“Άστο αγάπη… τίποτα… βάλε με στο φούρνο τώρα, να τελειώνουμε” της χαμογέλασα

Μου έδεσε το κεφάλι, με στερέωσε καλά και άρχισε να ανεβάζει το κρεβάτι της μαγνητικής προς τα πάνω. Που να χωρέσω ο βόδακλας παναίαμ εκεί μέσα, προσπαθώ να βολέψω τα χέρια μου σταυρωτά στην κοιλιά μου επάνω, άντε μαλάκα μου λέω να ζήσουμε να σας θυμόμαστε, με πιάνουν τα γέλια.

3η μαγνητική στο κεφάλι σε 6 μήνες.

Πω ρε φίλε φαντάζεσαι να με βρουν τίποτα; Νταξ κομπλέ τουλάχιστον έχω μυαλό στο κεφάλι γιατί για να πάθεις εγκεφαλικό προϋποθέτει εγκέφαλο η φάση, σαφώς και θα μου πεις “Πασάκα μου, μυαλό έχουν και τα μουσκάρια, νου δεν έχουν” Ok Πάω πάσο.

Με φρικάρουν ρε μάγκα μου αυτές οι εξετάσεις, σκέφτομαι τα χειρότερα κάθε φορά –βέβαια κάθε φορά τη γλιτώνω.. ακόμη –  γενικά όμως είναι κάπως άβολες…

Σεφ.

Κιλά 100

Ετών 41.

Ελαφρύ εγκεφαλικό.

Μόνιμοι πονοκέφαλοι.

Η μαγνητική αρχίζει να γυρίζει γύρω από το κεφάλι μου, σκέφτομαι ότι μου τηγανίζει τον εγκέφαλο, νιώθω άβολα σαν να μαι σε space φέρετρο new age. Σκέφτομαι άραγε τα φέρετρα να είναι έτσι από μέσα, θα νιώθουμε τίποτα τότε η απλά θα γίνουμε Happy meal για τα σκουλήκια του τοπικού νεκροταφείου και πάπαλα;

“Είσαστε καλά;” Μου φωνάζει η νοσοκόμα, αλλά το ακούω μετά βίας γιατί μου χουν κουμπώσει κάτι ακουστικά στο κεφάλι που παίζουν Νεοσκυλοpop.

Ότι θα άκουγα τέτοια μουσική μέσα στη μαγνητική… Να χα κάνα ποτό..ένα τσιγάρο…

Χάνομαι σε σκέψεις μα η κεφάλα μου δεν κάνει ζάφτι με το στομάχι μου που παίζει κρουστά

Με ξαναρωτάει.

“Ναι καλά είμαι… καλά είμαι, απλά πεινάω” της λεω

Αυτό το διαολόπραμα που μου τηγανίζει τον εγκέφαλο και με κάνει να νιώθω σαν γουρούνι με πατάτες στο φούρνο, κάνει έναν μονότονο υπέροχα αστικό θόρυβο που αν ήτανε ένα τέμπο παρακάτω παίζει και να με κοίμιζε.

Όλα αυτά φυσικά σε ένα λογικό σύμπαν και αν δεν πεινούσα.

“Δε θα φάτε” μου λέει “8 ώρες πριν την εξέταση”

Ναι μανδάμ στείλε με και στον Όλυμπο με τα πόδια να πούμε.

Πεινάω γαμώτο. Πολύ. Έχω ξεχάσει και πονοκέφαλο, και άγχος και σκοτούρα και τα πάντα όλα σου λέω.  Συνειρμικά με την πείνα όμως –γιατί ξες αυτές οι σκέψεις είναι σαν το βοτσαλάκι που κάνει πηδηματάκια στην επιφάνεια της θάλασσας, για αλλού κινάς και αλλού καταλήγεις-  σκέφτομαι άραγε τι μάθημα να κάνω στα μικρά αύριο; Κάπου είχα μια συνταγή για ένα υπέροχο γλυκό και δεν θυμάμαι που να ναι καταχωνιασμένη, από την άλλη έχω κατά νου ότι έχω ταγμένο και στη Μαρία ένα γλυκό για να με αφήσει να γράψω στο Provocateur. Μα τι γλύφτης θεε μου..

Με αυτά και με τα άλλα προσπαθώ να καταλάβω πόσα λεπτά έχουν περάσει, πόσα τραγούδια παίξανε, τι ώρα είναι, και πεινάω.

Για πάντα χοντρός και μάγειρας ακόμη και δω μέσα.

Ωπ ρε φίλε τη θυμήθηκα τη συνταγή:

Cheese Cake Brownies

Υλικά:

Ζύμη Brownies

200 γραμμάρια άσπρη κρυσταλλική ζάχαρη

120 Γραμμάρια Σοκολάτα

1 Βανίλια

3 Αβγά

100 γραμμάρια Αλεύρι Φαρίνα

Ζύμη Cheese Cake

240 γραμμάρια Τυρί σε Κρέμα

1 αβγό

25 γραμμάρια ζάχαρη

1 Βανίλια

25 γραμμάρια Αλεύρι Φαρίνα

Αρχικά πλένουμε τα χέρια μας πρις μπούμε στην κουζίνα και σηκώνουμε τα μανίκια.

Φτιάχνουμε το πρώτο μείγμα με τα υλικά στη σειρά που αναφέρονται, το χωρίζουμε σε δύο (2) ίσα μέρη και το στρώνουμε το ένα μέρος, σε βουτυρωμένη και αλευρωμένη φόρμα με στεφάνι διαμέτρου 24 εκατοστών.

Φτιάχνουμε το δεύτερο μείγμα με τα υλικά όπως αυτά αναφέρονται παραπάνω, και το απλώνουμε πάνω από το πρώτο μείγμα, στρώνουμε ως τελευταίο στρώμα το δεύτερο μισό του πρώτου μείγματος και κάνουμε σχέδια με το χέρι μας έτσι ώστε να μισοανακατευτεί.

Και επειδή θα σου κάψω τον εγκέφαλο η φάση παέι ως εξής μάτια μου:

Στρώση Σοκολάτα – Στρώση Κρέμα – Στρώση Σοκολάτα.

Ψήνουμε για 40 λεπτά στους 180 βαθμούς

Καλή όρεξη σε σας και καλά αποτελέσματα σε μένα.

opinion

To junk food της μικρής οθόνης

gntm-960x576.png

Πώς η εικόνα της γυναίκας κατακερματίζεται στον βωμό της τηλεόρασης

της Ελίνας Τουκουσμπαλίδου 

«Δύο πράγματα κάνουν μια γυναίκα σωστή γυναίκα· τα μαλλιά της και το στήθος της». Αυτή την άποψη εξέφρασε ο Κώστας Φραγκολιάς στην εκπομπή Happy Day, στον Άλφα, και όλο το πάνελ συμφώνησε. Πριν λίγο καιρό στην ίδια εκπομπή, ο Δημήτρης Παπανώτας έκανε ειρωνικά σχόλια για το βάρος της Σίσσυς Χρηστίδου και το πάνελ έδειξε μια ένοχη ανοχή. Και όλα αυτά σε πρωινή εκπομπή που ουδεμία σχέση έχει με τα reality μόδας και τις εκπομπές ομορφιάς.

To junk food της μικρής οθόνης

Μόνο από αυτά να κρίνει κανείς, εύλογα θα αντιληφθεί πως «ή στραβός είναι ο γιαλός, η στραβά αρμενίζουμε». Η φρίκη, η ηθική κατάπτωση, η επιφανειακή ματιά, ζουν και βασιλεύουν στην τηλεόρασή μας. Οι αγώνες του φεμινιστικού κινήματος φαίνεται να αφήνουν παγερά αδιάφορους τους παρουσιαστές και τους ιθύνοντες της. Η γυναίκα παρουσιάζεται ωσάν μια ομιλούσα κούκλα, που είναι όμορφη, χαμογελάει, είναι όμορφη, λέει τσιτάτα και ατάκες κατά διαστήματα, είναι όμορφη και τους μαγεύει όλους με την εμφάνισή της.

Στο βάθρο των τηλεοπτικών «διαμαντιών» ήρθε να προστεθεί φέτος και το Greece’s Next Top Model. Mαζί φυσικά με το Shopping Star και το My Style Rocks. Σε αυτά τα show η γυναίκα παρουσιάζεται ωσάν μια ζώσα κρεμάστρα για ρούχα, ο χαρακτήρας και η προσωπικότητά της μικρή σημασία έχουν για το κοινό και τους κριτές, και ο δείκτης ευφυίας της έγκειται στο αν ταίριαξε σωστά τα ενδύματά της ή αν πόζαρε κολακευτικά στον φωτογραφικό φακό.

Το φιλοθεάμον κοινό παρακολουθεί, με αμείωτο το ενδιαφέρον, κακόβουλες κριτικές, προσβολές, ξεκατινιάσματα, ίντριγκες, κουτσομπολιά, κουτοπονηριές, λαμβάνοντας ακόρεστα τροφή για σκέψη· μόνο που, αν τα reality αυτά ήταν φαγητό, σίγουρα θα ήταν το χειρότερο, το πιο ανθυγιεινό και το πιο βρώμικο junk food, που τίποτα θρεπτικό δεν θα είχε να προσφέρει στον οργανισμό μας.

To junk food της μικρής οθόνης

Tα πρότυπα αυτά θέλουν το σώμα της γυναίκας ως απλό σεξουαλικό εργαλείο. Κάποιες φορές τα σώματα πρέπει να είναι απολύτως στεγνά, λεπτά, εύθραυστα και ασθενικά, ενώ άλλες φορές θα πρέπει να είναι το ίδιο αδύνατα, αλλά με μεγάλα στήθη και ζουμερούς γλουτούς ταυτοχρόνως. Τα πρότυπα απαιτούν, διατάζουν, και η μέση γυναίκα οφείλει να χορεύει, να κουνιέται σαν νευρόσπαστο, σαν μαριονέτα. Να λικνίζεται στους ρυθμούς της νοσηρής κοινωνίας μας. Το πιο θλιβερό ωστόσο είναι πως οι γυναίκες που προβάλλονται σε αυτά τα reality καταντούν πρότυπα ομορφιάς και στάσης ζωής, άξια μίμησης και θαυμασμού.

Οι νεαρές που τα παρακολουθούν και δεν έχουν αναπτύξει κριτική ικανότητα, άποψη και άμυνες, δέχονται ως θέσφατα τα λεγόμενα των κριτών και επιθυμούν να μοιάσουν στις κοπέλες αυτές. Εάν όμως τα κορίτσια της νεότερης γενιάς είχαν ως πρότυπα γυναίκες όπως η Μάγια Αγγέλου, η Μαρί Κιουρί, η Υπατία, η Μαλάλα Γιουσαφζάι, η Ρόζα Παρκς, δεν θα είχαμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο; Δεν θα είχαμε να ελπίζουμε σε κάτι πιο ουσιαστικό και πιο σημαντικό;

opinion

Πως το σκυλί μου, μου άλλαξε τη ζωή

tumblr_mn5mseCz3z1r4zfzwo1_500.jpg

της Μαργαρίτας Λοϊζου

Πάνε σχεδόν δυο χρόνια από τη στιγμή που μπήκε η Σάνσα στη ζωή μας ή αλλιώς όπως συνηθίζω να τη λέω, το μικρό χαζό μας  τερατάκι. Μικρό γιατί πάντα στα μάτια μου θα είναι ένα κουτάβι (παρόλο που όταν την υιοθετήσαμε ήταν ήδη 15 μηνών και σχεδόν πλήρως ανεπτυγμένη), χαζό γιατί είναι ένα καλό, αθώο πλάσμα χωρίς καμία υποψία και υπόνοια πονηριάς και τερατάκι γιατί ώρες ώρες απλά δεν μπορείς να πιστέψεις αυτά που κάνει.

Όταν πρωτο-πήραμε τη Σάνσα ήμουν να με κλαίνε οι ρέγγες. Είχα ένα απίστευτο άγχος να την αφήνω μόνη στο σπίτι τις ώρες της δουλειάς, αυτή ένιωθε ανασφάλεια στο καινούριο σπίτι και διέλυε σε καθημερινή βάση ότι έβρισκε, μέχρι και να δραπετεύσει προσπάθησε από τον πέμπτο( το τέρας), μέχρι που βρήκαμε τα πατήματά μας και πια η κατάσταση εξομαλύνθηκε.

Εκείνη την εποχή ήμουν ένας άνθρωπος που αγαπούσα τη ρουτίνα μου, τον καναπέ, ένα ποτήρι κρασί μαζί με ένα τσιγάρο μετά τη δουλειά, ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Και μετά ήρθε η Σάνσα. Και δεν έμεινε ούτε ρουτίνα, ούτε καναπές (literally τον έφαγε), ούτε κρασί με τσιγάρο μετά τη δουλειά, γιατί τη θέση τους έπρεπε να πάρει η απογευματινή βόλτα.

Στην αρχή με πείραζε αυτή η υποχρέωση. Η βόλτα, που έπρεπε μες στο καταχείμωνο να βγεις στη βροχή να περπατήσεις, και όχι ένα τετράγωνο γιατί γι αυτό το σκυλί η βόλτα έπρεπε να είναι κάπως μεγάλη βόλτα. Τα Σαββατοκύριακα, δε, ανεβοκατεβαίναμε όλοι μαζί βουνά και λόφους!

Πέρασε λίγος καιρός ίσως και λίγο βαριεστημένα, αλλά ήδη οι γλύκες και τα παιχνίδια μεταξύ μας  άρχισαν να μας δίνουν μια ωραία εικόνα για το τι θα ακολουθούσε.

Για να μη μακρυγορώ κάποια στιγμή άρχισε να με ενοχλεί που λαχάνιαζα στις μεγάλες μας βόλτες, στα πολλά σκαλιά μαζί της και στις ανηφοριές κι άρχισα να φλερτάρω με την ιδέα να κόψω το κάπνισμα. Κάποιες φορές προσπάθησα και να τρέξω μαζί της και τότε ήταν που έλεγα ότι θα μείνω στον τόπο.

To make a long story short, πριν λίγους μήνες έκοψα το τσιγάρο και όταν λόγω υποχρεώσεων την αφήσαμε για λίγο καιρό στη μαμά μου, άρχισα να παίρνω τους δρόμους μόνη μου. Δεν μπορούσα πια να μένω στο σπίτι τα απογεύματα, και ξεκίνησα να περπατάω. Μέχρι που κάποια στιγμή είπα «βρε δεν τρέχω κιόλας». Και άρχισα να τρέχω. Σαν το Forrest Gump. Χωρίς λόγο. Γιατί μπορούσα. Στην αρχή 1-2 χιλιόμετρα και μετά 4 και 5. Το ξέρω ότι δεν είναι κανένας Μαραθώνιος, αλλά η αλλαγή στη ζωή μου είχε ήδη έρθει και θα ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.

Τώρα πια τρέχουμε μαζί και κοιτάζοντας πίσω δεν μπορώ κάποιες φορές να πιστέψω, όχι το πώς ήμουν, αλλά το πώς έγινα.

Μου άλλαξε τη ζωή, με έκανε να αγαπήσω τη φύση σε όλες της τις μορφές,  με έκανε υγιή και πάνω απ’ όλα με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Κι αν αυτό δεν είναι κίνητρο για να ανοίξει κανείς την αγκαλιά του σε ένα ζωάκι, δεν ξέρω ποιο είναι.

opinionΘεσσαλονίκη

Πρώτη φορά στο Pride

PRIDE.jpg

της Μαρίας Αμανατίδου 

Κάθε χρόνο την στήνω στη γωνιά του δρόμου ή στο μπαλκόνι μου και παρακολουθώ την παρέλαση. Φέτος κατέβηκα στο δρόμο, βρήκα παρέα, πήγα Λευκό Πύργο, πήρα μέρος στην παρέλαση, χόρεψα. Εντελώς απλά το έκανα γιατί φέτος πιο έντονα από ποτέ ένιωσα την ανάγκη να υποστηρίξω την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και με αυτό τον τρόπο.

 

Ζούμε σε μια πόλη που το τελευταίο καιρό -και πριν από μερικές ώρες- ζει τη βια. Την βια απέναντι στο διαφορετικό, την βία απέναντι στην διαφορετική άποψη, την βία που ξεκινά από εθνικοπαράφρονες, από λαμόγια που σπέρνουν ψευδείς ειδήσεις, από αποβράσματα που δεν διστάζουν να χτυπήσουν ούτε καν τον δήμαρχο της πόλης (που υποτίθεται πως είναι και προστατευμένος λόγω ιδιότητας αλλά και από αστυνομία). Όταν ούτε ο δήμαρχος δεν είναι ασφαλής, πως περιμένεις να είναι τα άγνωστα παιδιά που «φαίνονται» gay για παράδειγμα;

Όποιος με ρωτάει δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω και να λέω πως το pride είναι μια παρέλαση υπερηφάνειας , είναι μια μέρα για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας , για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για να μη φοβούνται τα παιδιά μας να πούνε αυτό που είναι. Να μη φοβούνται να πούνε την άποψη τους. Είναι μια μέρα για να δείξουμε ότι η Θεσσαλονίκη δεν έχει μόνο παπαδαριό, συντήρηση και ακροδεξιούς παράφρονες. Δεν θα σου πω για τα εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια που γνώρισα χθες στο pride, ούτε για την μουσική ,τα χρώματα, το γκλίτερ, τη χαρά και το κέφι. Ήταν υπέροχα!

Pride

Θα σου πω για μια κυρία κάποιας ηλικίας που έκλαιγε συγκινημένη σε ένα μπαλκόνι. Έκλαιγε με ένα χαμόγελο στα χείλη. Οξύμωρο;  Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κρύβει στην ψυχή του ένας άνθρωπος αλλά όταν κάποιος έχει αγάπη στην ψυχή του φαίνεται. Φαίνεται από το γέλιο του αλλά κυρίως φαίνεται από το κλάμα του. Μια γυναίκα που μπορεί να κλαίει από συγκίνηση γιατί κάποτε ο φίλος της, ο αδερφός της, η ξαδέρφη της καταπίεσε το «μέσα» της/του και δεν έζησε όπως θα ήθελε. Γιατί μπορεί η ίδια να μην έζησε τον έρωτα όπως τον ήθελε, γιατί μπορεί η ίδια να έκανε λάθη όταν το παιδί της της είπε ότι είναι gay, για χίλιους λόγους μπορεί να έκλαιγε αυτή γυναίκα που έβλεπε κάτω από το μπαλκόνι της χιλιάδες ανθρώπους να σπάνε ένα ταμπού.  Σκέψου το λίγο έτσι. ΟΙ φετινές εκδηλώσεις είναι αφιερωμένες στην οικογένεια. Και οικογένεια μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα.

 

Η ζωή είναι μικρή για να την δηλητηριάζουμε με μίσος και αρνητική ενέργεια. All you need is love ρε!

Pride

υσ. Κάνε κλικ αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και να υποστηρίξεις το THESSALONIKI PRIDE 

 

opinion

Καλοκαίρι είναι …

IMG_0447-e1470916756818-960x908.jpg

Καλοκαίρι είναι … διαφορετικό για τον καθένα. Θυμάσαι τα ημερολόγια που είχαμε στο σχολείο; Ε κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το κείμενο. Ιδανικά μπορείς να συμπληρώσεις το δικό σου …καλοκαίρι.

της Μαρίας Αμανατίδου 



IMG_0358

-Να διαβάζεις πάνω σε μια ξαπλώστρα, αιώρα, κρεβάτι, ψάθα, πετσέτα το μεσημέρι δίπλα στη θάλασσα , όταν σκάει ο τζίτζικας αλλά τριγύρω είναι όλα ήσυχα. Ιδανικά καλό αστυνομικό μυθιστόρημα που σε κρατάει σε αγωνία και έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το περιβάλλον.

-Να φτιάξεις μοχίτο ή πέστο με τα μυρωδικά που έχεις φυτέψει στο μπαλκόνι σου και να τα απολαύσεις στο μπαλκόνι σου παρέα με φίλους ή τα παιδιά σου.

-Να αποκτήσεις τέλεια σημάδια από το μαγιό για να τα δείξεις σε αυτόν ή αυτή που θέλεις να σε αγγίζει ακόμα κι όταν τα σημάδια σβήσουν. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι…ίσως!

IMG_0546

-Να κάτσεις κάτω από μια ελιά, ένα πλατάνι και να ανασάνεις δυνατά! Να νιώσεις τη δροσιά.

-Να φας παγωμένη φέτα καρπούζι απευθείας από το ψυγείο, όπως είσαι μετά τη θάλασσα με τις αλμύρες και το μαγιό και τα ζουμιά να τρέχουν πάνω σου χωρίς να σε νοιάζει.

-Να βουτήξεις. Να βουτήξεις. Να βουτήξεις. Να χαιρετήσεις τα ψαράκια και τις γοργόνες που φαντάζεσαι ή βλέπεις (ποτέ δεν ξέρεις). Να μαζέψεις κοχύλια και κατάλευκα βότσαλα από νησιά ή αγαπημένες παραλίες. Το χειμώνα θα τα  χαϊδεύεις, θα ακούς τον θαλασσινό αέρα μέσα τους, θα γλείφεις την αλμύρα των αναμνήσεων σου.  Βρες κι ένα κατάμαυρο για να τους κάνει παρέα και να ξεχωρίζει. Για όσα ζήλεψες που δεν έκανες.

-Να πας μια μέρα στην Επίδαυρο. Όχι μόνο για το θέατρο, αλλά το καταμεσήμερο. Να σταθείς εκεί στη μέση της σκηνής , να ακούσεις την ησυχία, τα έντομα να βουίζουν, να μυρίσεις το δάσος και τις πέτρες που καίει ο ήλιος. Να αφήσεις την μαγική ενέργεια του χώρου να εισχωρήσει μέσα σου. Ανοίξου.

-Να υποσχεθείς πράγματα στον χειμωνιάτικο εαυτό σου. Ακόμα κι αν δεν τα τηρήσεις.

IMG_0496

-Να δοκιμάσεις την αλμύρα σε κάθε της gourmet μορφή. Από απλό ταβερνάκι, μαμαδίσια γεμιστά με φέτα ή σαλάτα με κρίταμα και αντζούγιες.

-Να χάσεις τρένο, πλοίο, αεροπλάνο και να προλάβεις το επόμενο. Πάντα υπάρχει επόμενο ρε χαζό.

-Να μοιραστείς ένα τσιγάρο ή μια μπύρα με έναν άγνωστο στη μέση του πουθενά ή στη μέση μια συναυλίας κάποιου που αγαπάς να ακούς να τραγουδά.

eros-summer

-Να ψιθυρίσεις στίχους, λέξεις, βρωμόλογα, sweet nothings σε πραγματικά αυτιά ξαπλωμένοι γυμνοί και οι δυο σε λευκά δροσερά σεντόνια, μεσημέρι με τις γρύλιες κατεβασμένες. Είναι ωραίες οι πραγματικές ψευδαισθήσεις του καλοκαιριού. Μεγεθύνουν το αίσθημα και σκοτώνουν την βαρεμάρα των σχέσεων.

-Να νιώσεις το summer time sadness είτε με Lana Del Ray είτε με Ornella Vanoni ή με ότι σε «αυτώνει»…

-Να βρεις το μπλε σου.. και ιδανικά να συμφιλιωθείς μαζί του.

 

-να ……….. ( δικό σας)