main

Greeks!greenopinion

“PARKO” Δωρεάν προβολή ντοκιμαντέρ στο “Μακεδονικόν”

konteiner-parkingparko-inexarchiagr.jpg?fit=768%2C509

Το αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου βρίσκεται στην καρδιά της Γειτονιάς των Εξαρχείων και σήμερα αποτελεί έναν πράσινο, ελεύθερο και αυτοδιαχειριζόμενο τόπο. Ο χώρος (1.476 τ.μ.) είχε παραχωρηθεί από το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας στο Δήμο Αθηναίων το 1990. Τότε το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να δημιουργήσει μια πλατεία. Παρόλα αυτά, λόγω ‘καθυστερήσεων’ και αλλαγής του πολεοδομικού κώδικα, λειτούργησε ως ενοικιαζόμενος ιδιωτικός χώρος πάρκινγκ για 18 χρόνια. Στις 7 Μαρτίου 2009, όταν η σύμβαση παραχώρησης του οικοπέδου είχε λήξει και αφού το ΤΕΕ είχε ήδη επαναφέρει το θέμα οικοδόμησης του οικοπέδου, συλλογικότητες μαζί με εκατοντάδες κάτοικους της Γειτονιάς και όχι μόνο, τον καταλαμβάνουν με σκοπό την μετατροπή του σε χώρο πράσινου, παιχνιδιού και συνάντησης. Από την πρώτη μέρα δημιουργείται η ανοιχτή συνέλευση του Πάρκου, όπου όλοι οι συμμετέχοντες συναποφασίζουν, τόσο για τη μορφή και τη λειτουργία του, όσο και για τα πολιτικά του χαρακτηριστικά. Μετά από ένα ταξίδι 9 χρόνων, συνεχίζει να αποτελεί έναν τόπο δημιουργίας, ανοιχτό σε πολιτικές και πολιτιστικές δράσεις, φιλοξενεί καθημερινά μέρος της κοινωνικής ζωής των κατοίκων της Γειτονιάς, και λειτουργεί ως τόπος περιπάτου, συνεύρεσης, επικοινωνίας, δράσης και προβληματισμού. Είναι ανοιχτός σε όλους και όλες ανεξαρτήτου ηλικίας, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης. Κάθε ιδέα μπορεί να εκφραστεί και τίποτα δεν απορρίπτεται χωρίς διάλογο κι επιχειρήματα.

PARKO

Σε δρόμους νεότερους αλλά παράλληλους, η Πρωτοβουλία Γειτονιάς της Αλεξάνδρου Σβώλου, από το 2013 αναπτύσσει διάφορες συμμετοχικές δράσεις στο δημόσιο χώρο με την μορφή αστικών πειραμάτων (πχ Δείπνο της Άνοιξης). Από τον περασμένο Απρίλιο προσπαθεί να μετατρέψει σταδιακά έναν ξεχασμένο χώρο σε πάρκο τσέπης στη συμβολή των οδών Αγαπηνού και Ι. Μιχαήλ. Πρόκειται για μία κοινή προσπάθεια που βασίζεται στις αρχές της αυτο-οργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης, στοχεύει στην αναβάθμιση της καθημερινότητας μας και επιδιώκει να δείξει έμπρακτα ότι η οργάνωση των “από-τα-κάτω”, μπορεί να λειτουργήσει με πραγματικό κοινωνικό αντίκτυπο, ενάντια στην απομόνωση της κρίσης, διαμορφώνοντας παράλληλα την ταυτότητα της Γειτονιάς μας και καλλιεργώντας την συμμετοχική κουλτούρα.

PARKO

Με αφορμή τα παραπάνω, η Πρωτοβουλία προσκαλεί τον κόσμο της Γειτονιάς, την Κυριακή 1η Απριλίου 2018 και ώρα 13.00′ μ.μ. στον κινηματογράφο “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ” στην προβολή του ντοκιμαντέρ “PARKO” (37’, 2016, γερμανική παραγωγή, ελληνογερμανική συνεργασία). Ο στόχος μας είναι να συμβάλουμε στην συζήτηση σχετικά με την ανάγκη συν-δημιουργίας και συν-διαχείρισης παρόμοιων τόπων στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης μέσα από τη συμμετοχή των χρηστών στο αστικό σχεδιασμό. Για το λόγο αυτό, στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση για το όραμα του εγχειρήματος, τις βασικές του συνιστώσες, τις ανάγκες δικτύωσης και διαμοιρασμού γνώσης με άλλα τοπικά και μη κινήματα πόλης και τις παρουσιαζόμενες από το ντοκιμαντέρ, εφαρμοσμένες πρακτικές. Η προβολή είναι ανοιχτή σε συλλογικότητες της πόλης και σε όσους και όσες ενδιαφέρονται να μάθουν, να γνωρίσουν και να εμπνευστούν.

 

book+literatureopinion

Time on the rocks. A short story.

IMG_6884.jpg?fit=768%2C768

Μια σύντομη ιστορία της Μαρίας Αμανατίδου 

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν , ο συμπαθής αυτός επιστήμονας με τα περίεργα άσπρα σγουρά μαλλιά είχε εξηγήσει πως ο χρόνος είναι σχετικός!

Kαι εξαρτάται από το πόσο γρήγορα κινείσαι. Λογικό αν σκεφτείς πως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος επιμηκύνεται και συρρικνώνεται αναλόγως της λεγόμενης προσωπικής κινητικότητας!

Ο Αλβέρτος που θα γούσταρα τρελά να του φτιάξω πρωινό ή να πάμε μια βόλτα στο πάρκο απλά για να τον ακούω να μιλάει  απέδειξε πως σώματα με μεγάλη μάζα όπως η Γη επιβραδύνουν τον χρόνο.

-Δηλαδή ο σκατό-πλανήτης σόρυ our fucking planet is responsible for all the fucking delays? Μπορώ να το χρησιμοποιήσω και στα ραντεβού μου αυτό Αλβέρτε; Θα ρωτήσω , θα χαμογελάσω πονηρά και θα του γεμίσω την κούπα με λίγο ακόμα καφέ. Why the hell are we trying to save the planet? Let it die.

Κι εκείνος τότε θα με ρωτήσει -επιβεβαιώνοντας τον ναρκισσισμό και αυτού του κειμένου :

-Γιατί δεν αφήνεις τα μαλλιά σου άβαφα και σγουρά και άσπρα για να μοιάζουμε;

Μετά θα πάμε βόλτα. Θα του μιλήσω για τον Πάρι και την έλλειψη αίσθησης του χρόνου στη γη! Αυτός θα μου μιλήσει για τα άλλα ουράνια σώματα.  Αυτά με την άπειρη μάζα, τις μαύρες τρύπες, και ότι κάνει το χρόνο να παγώνει τελείως. Θα με ρωτήσει για το χρόνο μου. Γιατί αν το καλόσκεφτείς ο χρόνος είναι μια άκρως προσωπική υπόθεση. Είναι όπως τα «φόμα» (τα αθώα ψέματα) που μας κάνουν γενναίους , υγιείς κι ευτυχισμένους σύμφωνα με την θρησκεία του Μπόκονον (Φωλιά της Γάτας του Κερτ Βονεγκατ-εκδόσεις κέδρος).

Τα “φόμα” είναι μια ανθρώπινη ανακάλυψη. Όπως κι ο χρόνος.

-Αλβέρτο μερικές φορές ο χρόνος μου μοιάζει σαν το σιφόνι του μπάνιου!

-Ρουφάει όλα τα νερά σου αλλά ξεχειλίζει κιόλας. Γεμίζει το σύμπαν σου σαπουνάδες και τέτοια! Ε;

-Ας φτιάξουμε μια μηχανή παγώματος του χρόνου.

-Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα ενδεχόμενο. Ο χρόνος να μην υπάρχει καν. Να είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.

-Αχ μη μου το χαλάς! Μια απλή μηχανή που να παγώνει το χρόνο για τους άλλους. Να κάνει Freeze! Θα είχε πολύ πλάκα. Το κάνω με το μυαλό μου πολλές φορές!

-Και φυσικά θέλεις να πατάς εσύ το κουμπί έτσι; Θέλεις να παρατείνεις τις μαύρες τρύπες σου; Να κάνεις πλάκες ;

-ναι , ναι και ναι!!!!!

Και μετά θα μπούμε σε ένα τρένο για να επιμηκύνουμε κι άλλο το χρόνο και θα πάμε κάπου κοντά στη θάλασσα που μπορεί να μας κάνει και τους δυο ευτυχισμένους.

Κι αυτό δεν είναι «φόμα».

Ή μήπως είναι;

Time on the rocks. A short story.

opinionTECH

Τα do’s and dont’s των social media

Cheese-3.png?fit=768%2C768

της Μαρίας Αμανατίδου 

Την λίστα αυτή την έφτιαξα μετά από πρόσκληση μερικών καλών φίλων να συμμετάσχω σε ένα workshop-ανοιχτή συζήτηση το περασμένο φθινόπωρο στο Notos στη Θεσσαλονίκη με θέμα τα social media και πως να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας αλλά κυρίως πως να μην αποτρελαθούμε από την μανία των κοινωνικών μέσων -ειδικά αν δεν είμαστε και ιδιαίτερα κοινωνικοί στην κανονική ζωή. Είναι μια λίστα που έδωσε αφορμή για μεγάλη συζήτηση μετά το τέλος της εκδήλωσης. Είναι άκρως υποκειμενική, λιτή και η αρχή για να θέσεις μερικούς κανόνες. Την “αφήνω” κι εδώ γιατί αρκετοί φίλοι μου το ζήτησαν κι εννοείται μπορείτε να προσθέσετε με σχόλια και τα δικά σας do’s &dont’s των social media.

Τα do's and dont's των social media

Dos

Να είστε αυθεντικοί. Να είστε ο εαυτός σας. Δεν χρειάζεται να δείχνετε κάτι που δεν είστε. Αν ας πούμε η γυμναστική δεν είναι στο φόρτε σας, μια selfie στο νυχτερινό ημιμαραθώνιο δεν θα πείσει κανένα –εκτός αν είστε στους θεατές.

Ναι προφανώς και είναι η προσωπική σας σελίδα και για να έχει επιλέξει κάποιος να σας ακολουθεί θέλει να μαθαίνει πράγματα για εσάς, τα νέα σας, να παρακολουθεί τη ζωή σας, άρα μιλήστε για αυτά. Η μόνιμη αναπαραγωγή «ξένου» περιεχομένου καταντά βαρετή και ανούσια.  

Απαντάμε πάντα στα προσωπικά μηνύματα και τις ευχές ακόμα και από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε προσωπικά.

-Φτιάχνουμε έναν προσωπικό κώδικα για το πως θα χειριζόμαστε τους λογαριασμούς μας. Για παράδειγμα : δεν δέχομαι όσους δεν γράφουν ονοματεπώνυμο ή δεν έχουν φωτογραφία τους στο προφίλ τους ή έχουν φωτογραφία όπλα, πανάκριβα αυτοκίνητα ή γυμνές γυναίκες. Δεν δέχομαι όσους γράφουν ρατσιστικά, μισογύνικα ή υβριστικά σχόλια. Αν μου προκύψουν στην πορεία, φεύγουν. Τους αφαιρώ από φίλους. (Ναι χωρίς τύψεις , είμαι σε ηλικία που μπορώ)

-Φλερτάρουμε όπως στην κανονική ζωή. Με χιούμορ, εξυπνάδα και διακριτικότητα. Αλλιώς το φλερτ γίνεται bulling ή κάτι χειρότερο…

Χαρακτηριστικός διάλογος :

-γεια σου , πως σε λένε? (hello Μαρία το γράφει στο προφίλ μου)

-γεια σου Μαρία

-από που είσαι Μαράκι ; (από τα Τρίκαλα)

-Από Θεσσαλονίκη.

-Είσαι πολύ ωραία κοπέλα, θέλεις να βρεθούμε από κοντά;

Δεν απαντάω

Σε 3 λεπτά

-Δεν απαντάς , μας το παίζεις ντίβα τώρα;

Σε 1 λεπτό

-Γιατί δεν απαντάς; κωλώνεις

Σε 1 λεπτό

-Άντε μωρή κάργια, όλες ίδιες είστε , θα σου πέσει η μύτη άμα απαντήσεις.

Σε 1 λεπτό

-Μήπως νομίζεις πως είμαι κανένα ανώμαλος; Είμαι καλό παιδί και σε βρήκα πολύ γλυκιά κοπέλα αλλά εσύ μάλλον δεν γουστάρεις τα καλά παιδιά.

Μέσα στα 10 χρόνια που είμαι στα social media έχω ακούσει και πολύ χειρότερα πράγματα. Ευτυχώς και πολύ καλύτερα. Έχω συνδεθεί με ανθρώπους, έχω ανταλλάξει κείμενα και ιδέες, έχω κλάψει με ιστορίες, έχω γελάσει, έχω χαρεί με καλά νέα ανθρώπων που δεν τους ήξερα προσωπικά. Έχω θυμώσει με πράγματα που έχω διαβάσει ή έχω δει. Μου την έχουν πέσει εξαγριωμένοι φιλόζωοι, ποδολάγνοι, bdsm τύποι που θέλανε να γίνουν σκλάβοι μου, τύπισσες που θέλανε να τους στείλω φωτογραφίες ενώ θήλαζα, εθνικοπαράφρονες. Γενικά το διαδίκτυο, τα social media και η “ανωνυμία” οπλίζουν με θάρρος πολλών ειδών ανθρώπους που είναι όμως ούτως ή άλλως εκεί έξω. Γενικά κρατάω τα θετικά που είναι περισσότερα. Αν το θέμα social σε αγχώνει δεν χρειάζεται να το κάνεις, επειδή το κάνουν όλοι. Μπορείς και να μην το κάνεις καθόλου ή να το κάνεις τόσο όσο. Πριν από 2 καλοκαίρια αποσυνδέθηκα από όλα για 10 μέρες. Ήταν δύσκολο γιατί είναι η δουλειά μου. Αλλά κι επειδή είχα το FOMO τον φόβο ότι είσαι στην απέξω δηλαδή. Τα κατάφερα και μέσα σε εκείνες τις 10 μέρες κατάφερα να διαβάσω 9 βιβλία. Αλήθεια.

Τα do's and dont's των social media

Donts

-Κοινά accounts. Τύπου: Γιώργος Βελισαρίδου Κούλα Παπαδόπουλος παραπέμπουν σε παιδιά του δημοτικού την δεκαετία του 80 και δεν ανήκουν στο σήμερα. Αν θέλει η Κούλα ή ο Γιώργος να φλερτάρουν ή να κερατώσουν θα το κάνουν εντός ή εκτός social media. Τα κοινά προφίλ δεν προστατεύουν από το κεράτωμα ίσα ίσα δημιουργούν την εικόνα ενός ψυχαναγκασμού από έναν από τους δυο.

-Δεν κάνουμε tag σε 300 άτομα για χρόνια πολλά γιατί αυτό είναι κάτι που δεν θα κάναμε ούτε στην κανονική ζωή. Δεν θα βγαίναμε δηλαδή στην Τσιμισκή ούτε θα μπαίναμε σε ένα σαλόνι  λέγοντας χρόνια πολλά Λένα Παπαδοπούλου, Κυριακοπούλου, Κάλφα, Γονιάδου, αγαπουλίνι-μωρουλίνι , παοκάρα κόκ. Ευχόμαστε στον καθένα ξεχωριστά όπως του αξίζει με μια μοναδική ευχή που απευθύνεται μόνο σε αυτόν.

-Δεν κάνουμε tag σε 300 άτομα σε εμπορικά, πολιτικά, διαγωνισμούς ή άλλα τέτοια ποστ. Δεν είναι σωστό, ευγενικό είναι spam και χωρίς να ρωτάμε κάποιον του επιβάλουμε με το ζόρι κάτι. Το ίδιο ισχύει και σε όσους μας κάνουν αποδοχή, δεν τους βομβαρδίζουμε με μνμ σχετικά με το βιβλίο μας, την πιτσαρία μας το μανικιούρ πεντικιούρ μας. Γι’ αυτό υπάρχουν οι επαγγελματικές μας σελίδες και ο τοίχος μας. Εκεί ανεβάζουμε ότι θέλουμε (με μέτρο πάντα) κι όποιος θέλει το βλέπει.

-Δεν ποστάρουμε ποτέ όταν είμαστε θυμωμένοι ή τσακωμένοι ή εξαγριωμένοι ή μεθυσμένοι. Αν πατήσουμε το κουμπί δεν υπάρχει επιστροφή. (Ναι ακόμα κι αν το σβήσουμε μετά κάποιος σίγουρα θα το δει)

-Η δημιουργία δεύτερων και τρίτων accounts με άλλο όνομα (όποιο σκοπό κι αν έχει) συνιστά την έλλειψη πολλών πραγμάτων που χρίζουν εξειδικευμένης βοήθειας. Σε μια απλή πρώτη προσέγγιση οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό έχουν έλλειψη αυτού που λέμε πραγματική ζωή.

-Nα είστε large όχι τσιφούτηδες το like δεν κοστίζει τίποτα αλλά δεν το σκορπάμε κι αφειδώς

-Tο να δείχνουμε πλούτο και χλιδή δεν είναι σικ, άλλωστε οι πραγματικά πλούσιοι άνθρωποι δεν το διατυμπανίζουν. Φέτος το καλοκαίρι σε μια παραλία της Χαλκιδικής είχα δίπλα μου μια παρέα αγοριών 20-25 χρονών που για τουλάχιστον 2 ώρες κάνανε σχέδια για το αν θα πάρουν  κρασί σε σαμπανιέρα και το που θα κάτσει ο καθένας τους για μια φωτογραφία στο Instagram, κάποια στιγμή τσακώθηκαν κιόλας.  Ούτε φυσικά και το να γκρινιάζουμε συνεχώς για την δουλειά μας την στιγμή που υπάρχει γύρω μας τόσο μεγάλη ανεργία είναι σωστό. Η ενσυναίσθηση γενικά είναι κάτι που οφείλουμε να διαθέτουμε στην κανονική αλλά και στην διαδικτυακή ζωή.

opinionΘεσσαλονίκη

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

p2d3976-copy.jpeg?fit=768%2C458

Δε θυμάμαι ποιος είχε την ιδέα για «έκτακτο» μάθημα παραμονή Χριστουγέννων. Λογικά θα ήταν ο φυσικός μας – καλή του ώρα όπου κι αν είναι. Θυμάμαι κάποιες αντιρρήσεις απλά και μόνο για τη τιμή των όπλων, αλλά στο διάλειμμα, κάπου στο τέρμα της σκάλας που οδηγούσε στον τέταρτο όροφο του κτιρίου της Μητροπόλεως, ανάμεσα σε ένα ντουμάνι από καπνό πάρθηκε η απόφαση να συναινέσουμε. «Ρε σεις, μάθημα 10-1 και μετά βόλτα για ψώνια και ίσως και έναν καφέ».

Το ραντεβού ήταν στο κτίριο της Τσιμισκή (γωνία με Αριστοτέλους)  και όπως ακριβώς μας είχε υποσχεθεί ο δάσκαλος, μας περίμενε γαλλικός καφές και μελομακάρονα. Ανακεφαλαίωση Ηλεκτρισμού και τρεις ώρες μετά, με τις τσάντες στους ώμους, το βιβλίο της Φυσικής της Α’ Δέσμης, 4 μαντράχαλοι και η μία μελλοντική γιατρός που εκείνη την ημέρα έκανε το τελευταίο μάθημα μαζί μας καθότι μετά τα Χριστούγεννα θα μας εγκατέλειπε για το τμήμα της Β’ Δέσμης, δίνοντας μας ραντεβού για μετά από δύο χρόνια σε κάποιο από τα κυλικεία του ΑΠΘ, βρέθηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους που έκαναν το καθιερωμένο Τσιμισκή-ing. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την Αριστοτέλους ακριβώς την ώρα που στη γωνία με Βασιλέως Ηρακλείου περνούσε η μπάντα με τα χάλκινα. Η μυρωδιά της τσίκνας σου έσπαγε την μύτη. Με τα χίλια ζόρια καταφέραμε και μπήκαμε μέσα στο Μοδιάνο.

Βρήκαμε μια γωνιά, παραγγείλαμε μετά από ώρα (σουβλάκια, σουτζουκάκια και μαλαματίνες) και αρχίσαμε τα βλέμματα δεξιά και αριστερά για να δούμε αν γνωρίζουμε κανέναν. Ήταν επίφοβο να βγουν τα πακέτα τσιγάρων και έτσι κρατηθήκαμε. Οι ρετσίνες έφτασαν γρήγορα, τις ήπιαμε σε κάνα 10λεπτο, ξαναπαραγγείλαμε, τις ξαναήπιαμε αλλά τα σουβλάκια δεν έλεγαν να φτάσουν. Κατάλαβα ότι θα περιμέναμε πολύ, έβγαλα την τηλεκάρτα πάνω στον πάγκο και δυο-δυο  ξεκινούσαμε τον Γολγοθά να βγούμε από το Μοδιάνο, να βρούμε καρτοτηλέφωνο, να πάρουμε τηλέφωνο σπίτι μας  και να ενημερώσουμε ότι θα αργούσαμε γιατί θα κάναμε μια βόλτα στο κέντρο για ψώνια και ίσως ένα καφέ στη Λεωφόρο Νίκης. Σημαντική σημείωση, το μακρινό 1996 δεν υπήρχαν κινητά. Πήγα τελευταίος, έκανα και μία στάση μέσα σε μία στοά για να κάνω κρυμμένος ένα τσιγάρο. Τσάμπα. Όταν γύρισα η ρετσίνα είχε ήδη επιδράσει και όλοι κάπνιζαν. Ξεδιάντροπα. Όταν ήρθαν τα κρέατα ήμασταν ήδη μισο-πιωμένοι. Έφτασα σπίτι λίγο μετά τις 5 το απόγευμα και αφού είχα μαδήσει τις μισές πικροδάφνες που βρέθηκαν στο δρόμο μου για να ξεβρωμίσουν τα χέρια μου από το τσιγάρο. Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με το Μοδιάνο την παραμονή των Χριστουγέννων.

Μετά από μια ακριβώς εβδομάδα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, ξαναβρέθηκα μέσα στην κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά πιο υποψιασμένος. Έκτοτε και για 20 χρόνια δεν έλειψα ποτέ. Η κλασσικότερη συνήθεια από όσες έχω στην γενέθλια πόλη. Ίσως αυτή και η βόλτα στον Πύργο του Τριγωνίου την παραμονή της (κάθε) επιστροφής μου στο Λονδίνο για να δω τα φώτα της αγαπημένης μου πόλης από ψηλά. Κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς, λοιπόν, θα περάσω από το Μοδιάνο. Για χρόνια έμπαινα το πρωί και έβγαινα αργά το απόγευμα. Όλοι οι φίλοι και γνωστοί ήξεραν ότι θα είμαι εκεί και περνούσαν δεκάδες άτομα, άλλοι για 5 λεπτά και άλλοι για 5 ώρες. Πλέον, τα τελευταία χρόνια, ένα πέρασμα για 2-3 ώρες, για μερικές ρετσίνες ίσα-ίσα για να ποτίσει η ψυχή από την τσίκνα,  και μετά σε κάποιο άλλο ταβερνείο στην γύρω περιοχή.

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Μοδιάνο. Η παλιά αγορά της ερωμένης του Βαρδάρη κατακλύζεται από μπάντες με ζουρνάδες που συνοδεύουν την τσίκνα από τις υπαίθριες ψησταριές. Η ρετσίνα και το τσίπουρο ξορκίζουν το κακό, κουκουλώνουν την παρακμή και αποτελούν το καλύτερο συνοδευτικό για να ακούσουν οι πιστοί τις ιστορίες της Θεσσαλονίκης από τότε που ήταν η κοσμοπολίτισσα της Ανατολής, από τότε που Τούρκοι, Εβραίοι, Αρμένιοι, Βούλγαροι, Έλληνες και τόσοι τόσοι άλλοι την αποκαλούσαν «πατρίδα» τους. Οι υπαίθριες ψησταριές που ανάβουν σε κάθε γωνιά της πόλης απόδειξη της μεγαλύτερης ομαδικής σπονδής που συμμετέχουν οι Θεσσαλονικείς και οι επισκέπτες της πόλης.

Οι ξενιτεμένοι περιμένουν πως και πως τα Χριστούγεννα. Ειδικά οι Θεσσαλονικείς που έχουν αφήσει πίσω τους την πόλη του Βοριά ακόμα περισσότερο. Και εξηγούμαι.  Δεν είναι μόνο μία ευκαιρία για να περάσουν χρόνο με την οικογένεια τους. Είναι η μοναδική ευκαιρία να βρεθούν με φίλους που έχουν σκορπίσει σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και της Ελλάδας καθότι οι ευκαιρίες στην πόλη μας είναι ελάχιστες. Το καλοκαίρι ο καθένας επισκέπτεται την πόλη σε διαφορετικές περιόδους, αλλά τα Χριστούγεννα όλοι μαζεύονται τις ίδιες ημερομηνίες και η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο γιορτινή.

Αυτή η παραμονή Πρωτοχρονιάς όμως θα είναι λίγο διαφορετική. Η πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια στο Λονδίνο που δε είμαι στην γενέθλια πόλη. Που δε θα περπατήσω στα σοκάκια της, που δε θα ξενυχτήσω τα μπαράκια της, δε θα ακούσω ζουρνάδες στο Μοδιάνο, δε θα τσικνίσω παρέα με φίλους που μεγαλώσαμε μαζί και που περάσαμε μαζί τις γιορτινές μέρες των δύο τελευταίων δεκαετιών.

Μοδιάνο γιορτές Σαλονίκη

Εγώ μπορεί να λείπω, αλλά ο Βαρδάρης θα συνεχίσει να  φυσάει και η Θεσσαλονίκη καθισμένη εκεί ψηλά στο Επταπύργιο της, με εικοσιτρείς αιώνες σοφίας να την τυλίγουν θα συνεχίσει να χαμογελά και να δικαιώνει ένα από τα πιο ξακουστά τέκνα της, τον Νικηφόρο Χουμνό, που αρκετούς αιώνες πριν, είπε ότι  «όσο υπάρχει η Θεσσαλονίκη, δε θα υπάρχει κανένα άνθρωπος χωρίς πατρίδα».

Όπου κι αν σας βρίσκουν αυτές οι γιορτές, να περάσετε καλά καινα είμαστε γεροί και του χρόνου!

Νίκος Παπανικολάου

opinion

2 χρόνια χωρίς κάπνισμα

cigarettes.jpg?fit=768%2C441

της Μαρίας Αμανατίδου 

2 χρόνια χωρίς κάπνισμα

8 Νοεμβρίου 10:01  το βράδυ χτυπάει ειδοποίηση στο κινητό. Κέρδισες ένα καινούριο badge : 2 years smoke free. Θέλεις να το δεις; Αν θέλω λέει. Θέλεις να το μοιραστείς με τους φίλους σου στα social media και να τους κάνεις υπερήφανους για σένα; Φυσικά και θέλω!!

2 χρόνια χωρίς κάπνισμα

Το app το είχα κατεβάσει 2 μέρες πριν σταματήσω να καπνίζω. Τον πρώτο καιρό το κοίταζα συνέχεια. Μερικές φορές το κοίταζα και πάνω από 30 φορές την ημέρα.  Γιατί ναι τώρα το παίζω cool και άνετη αλλά τις πρώτες μέρες είχα πάθει κατάθλιψη, νεύρα, πολλά νεύρα, μέχρι και τα μαλλιά μου είχαν νεύρα. Δεν με πιστεύεις; Δες! Βίντεο από την 2η μέρα.

Τις πρώτες 3 μέρες είχα κατάθλιψη. Είχα βαριά στεναχώρια σαν να είχα χωρίσει με γκόμενο που του είχα τρελή καψούρα. Ήμουν ένα με τον καναπέ.  Έχω γράψει διάφορα κείμενα για την διαδικασία αν θέλεις να τα διαβάσεις κάνε κλικ εδώ και εδώ.  Γενικά δεν θέλω να κάνω κήρυγμα σε κανένα (δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος) αλλά επειδή και τα κείμενα αυτά διαβάστηκαν πάρα πολύ και στα social υπήρξε μεγάλη συζήτηση και ενδιαφέρον για το θέμα από ανθρώπους που θέλουν να το κόψουν, σας λέω ότι γίνεται.  Εύκολα, δύσκολα, άνετα ή όχι δεν ξέρω. Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Προσωπικά έκανα βελονισμό για τα στερητικά και με βοήθησε πάρα πολύ. Δεν πήρα ηλεκτρονικό τσιγάρο αλλά δεν κρίνω και όσους με αυτό τον τρόπο σταδιακά αποχωρίζονται το κανονικό τσιγάρο. Ο καθένας όπως μπορεί.

Στις 22 μέρες είχα κιόλας αναθαρρήσει. Ένιωθα ότι έχω μπει σε καλό δρόμο. Να δες. (λαμποκοπάει το μαγουλάκι)

Ο δρόμος δεν είναι πάντα εύκολος. Στις 8 μέρες της διακοπής θέλησα να καπνίσω. Μετά από ένα ωραίο γεύμα. Πήρα μια τζούρα. Ζαλίστηκα και μου ήρθε στο στόμα όλη η πίκρα όλων των τσιγάρων που είχα καπνίσει μέχρι εκείνη τη μέρα. Έφαγα ένα σακουλάκι m&ms και βγήκα να περπατήσω στην παραλία. Περπάτησα μέχρι το μέγαρο μουσικής για να λαχανιάσω και να φύγει όλο αυτό από μέσα μου. Ακόμα περπατάω για να φύγει αυτό και άλλα από μέσα μου. Αγόρασα μέχρι και αθλητικά παπούτσια, εγώ που δεν είχα παπούτσι χωρίς τακούνι. Αλλάζει ο άνθρωπος. Προς το καλύτερο θέλω να πιστεύω. Έβαλα 10 κιλά , τα έχασα με σκληρή δίαιτα αλλά φυσικά τα 4 από αυτά τα ξαναπήρα. Τα παλεύω. Μα δεν με νοιάζει. Ξέρω ποια είμαι, και τι θέλω. Θέλω να είμαι υγιής. Σε αυτά τα 2 χρόνια προσπάθησα να καπνίσω άλλες 2 φορές αλλά δεν τα κατάφερα. Για 2 εντελώς διαφορετικούς λόγους. Το σώμα μου δεν θέλει. Δεν γουστάρει. Είναι πιο σοφό από μένα κι επιτέλους άρχισα να το ακούω.

Ο λόγος που έγραψα αυτό το κείμενο είναι για να σου πω ότι είμαι χαρούμενη για την επιλογή μου. Είδα διαφορά, στην ανάσα μου, στο δέρμα μου, στην αντοχή μου.  Απολαμβάνω τα πράγματα αλλιώς, οι γεύσεις είναι πιο έντονες.

Έγραψα αυτό το κείμενο και όλα τα προηγούμενα για να σου πω ότι μπορείς κι εσύ φτάνει να το θελήσεις. Και δεν είναι ντροπή να ζητήσεις βοήθεια.