opinion

#metoo Δεν είναι μόδα. Είναι αλήθεια.

main

opinion

#metoo Δεν είναι μόδα. Είναι αλήθεια.


της Μαρίας Αμανατίδου

#metoo Χθες βράδυ είδα ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Audrie & Daisy. Το ντοκιμαντέρ αυτό ξεκινά με την ιστορία της Audrie μιας έφηβης σε μια μικρή αμερικάνικη πόλη, που ένα βράδυ πήγε σε ένα πάρτι μέθυσε και ξάπλωσε σε ένα δωμάτιο για να ησυχάσει. Στο δωμάτιο αυτό μπήκε ένα αγόρι, μετά κι άλλα κι αντί να βοηθήσουν την κοπέλα, ζωγράφισαν στο πρόσωπο και στο σώμα της με ανεξίτηλους μαρκαδόρους, την έγδυσαν, την βίασαν και βγάλανε φωτογραφίες που μετά τις μοιράστηκαν στα social media. Η κοπέλα ξύπνησε την επόμενη μέρα και ουσιαστικά δεν θυμόταν τίποτα. Όταν μέσα από μνμ ανακάλυψε τι είχε γίνει, θεωρώντας ότι η φήμη της έχει καταστραφεί και δεν έχει κανένα μέλλον γιατί στο μυαλό της πίστευε ότι ο μικρόκοσμος του σχολείου και της μικρής κοινωνίας που ζούσε καθόριζε το μέλλον της, αυτοκτόνησε. Κρεμάστηκε στο μπάνιο του σπιτιού της. Θεωρούσε ότι έχει καταστραφεί. Θεωρούσε ότι έφταιγε η ίδια γι’αυτό που είχε συμβεί.

Με αυτή την θλιβερή αλλά τόσο αληθινή ιστορία ξεκινά αυτή η ταινία και στη συνέχεια ακολουθεί τις ζωές και άλλων κοριτσιών στην εφηβεία όπως της Daisy που κατήγγειλε τον ομαδικό της βιασμό από έφηβους αλλά κανένα δικαστήριο δεν δικαίωσε ούτε την ίδια ούτε την οικογένεια της.  Μετά από συνεχείς απόπειρες αυτοκτονίας και ψυχοθεραπεία προσπαθεί να βρει το δρόμο της και να μιλήσει μαζί με άλλα κορίτσια σε άλλα κορίτσια στην ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης και του βιασμού που είναι πιο συχνό σε αυτή την ηλικία απ’ότι σε οποιαδήποτε άλλη. Θεωρώ ότι όσοι έχετε παιδιά στην εφηβεία πρέπει να δείτε αυτή την ταινία μαζί με τα παιδιά σας και να κάνετε διάλογο με αυτά. Εγώ αυτό σκοπεύω να κάνω. Να ξαναδώ δηλαδή την ταινία μαζί με τον γιο μου. Η ταινία δείχνει όλες τις πλευρές και κυρίως πως οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τα θύματα (αφού βγήκε από το σπίτι 1 η ωρα και μέθυσε τι περίμενε να πάθει; ) και το πως ο κανιβαλισμός (εύχομαι να πεθάνεις ψεύτρα και μπεκρού)  και η διαστρέβλωση των γεγονότων ενισχύεται από την καθόλου ορθολογική χρήση των κοινωνικών δικτύων. Στην περίπτωση της Daisy δημιουργήθηκε μέχρι και hashtag που της έλεγε να πεθάνει. Η διαπόμπευση στον καιρό των social media έχει πάρει άλλες διαστάσεις. Δραματικές.

 

Αυτές τις μέρες με την αποκαθήλωση του Harvey Weinstein και όλο το “πανηγύρι” του Χόλιγουντ ξέσπασε ένα κύμα αποκαλύψεων, με το hashtag #MeToo, όταν αμέτρητες γυναίκες -διάσημες και άσημες, από μια σειρά από επαγγελματικούς χώρους- στράφηκαν στα κοινωνικά δίκτυα για να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες παρενόχλησης. Εμπειρίες που ενδεχομένως να μην είχαν βρει το κουράγιο, τη δύναμη ή το μέσο να εκφράσουν πριν. Κι αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Όταν δηλαδή δεν φοβάσαι να μιλήσεις για το κακό που σου έγινε. Όταν συνηθίζεις να σιωπάς γιατί έτσι επιτάσσει η κοινωνία,το σχολείο, το επάγγελμα, οι φίλοι, η οικογένεια και εγώ δεν ξέρω τι άλλο τότε αυτομάτως μπαίνεις σε ένα βαθύ σκοτάδι. Μόνο μιλώντας βγαίνουν στο φως του ήλιου οι δαίμονες και καίγονται.

Και δεν είναι απαραίτητο να μιλήσεις μόνο αν εσύ η ίδια έχεις υποστεί βια, αλλά κυρίως είναι σημαντικό να μιλάμε όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιος δίπλα μας πονάει και υποφέρει. Είναι σημαντικό να παίρνουμε θέση. Γιατί αλλιώς είμαστε όχι απλά άβουλα ανθρωπάκια αλλά συνένοχοι και δράστες.  Όλοι αυτοί οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ που δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν έμαθαν ή απλά δεν έκαναν τίποτα τι είναι; Όλοι οι κάτοικοι μιας πόλης που δεν είχαν μια κουβέντα συμπόνοιας για το θύμα και την οικογένεια του; Το σχολείο που δεν έκανε απολύτως τίποτα, τι είναι;  Μήπως είναι όλα εκείνα τα κρυφά τέρατα που ζουν στο δάσος που δεσπόζει ο κακός λύκος; Ο “προφανής” κακός που μας βολεύει να φοβόμαστε για να κρύβουμε τις δικές μας αδυναμίες;

#metoo

Ας σκεφτούμε λοιπόν την επόμενη φορά που θα κρίνουμε. Ας σκεφτούμε όταν ακούσουμε μια φωνή που ζητάει βοήθεια ή  όταν αντικρίσουμε μάτια που ζητάνε βοήθεια. Ας κάνουμε κάτι. Ας ξεκινήσουμε με το να μιλήσουμε στα παιδιά μας. Ας μιλήσουμε.  Το #metoo δεν είναι απλά ένα hashtag για χαβαλέ και κουτσομπολιό στο διαδίκτυο είναι η έναρξη μιας μεγάλης συζήτησης (από αυτές που δεν κάναμε ως τώρα), ενός κινήματος για ένα σημαντικό θέμα που μας αφορά όλους σε όποιο φύλο κι αν ανήκουμε εμείς ή τα παιδιά μας.

Ποια είναι η άποψη σου;

Αρέσει σε %d bloggers: